ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI

Η ώρα είχε πάει 12 και μισή. Το κεντρικό αμφιθέατρο του Φυσικού που θα γινόταν η γενική συνέλευση ήταν γεμάτο κόσμο. Κνίτες σε μια γωνιά, εαακίτες σε μια άλλη, ενώ για πρώτη φορά μετά από μήνες παρίσταντο συνδικαλιστές από τη ΔΑΠ. Το κλίμα, λόγω του άγριου ξύλου που είχε λάβει χώρα μεταξύ ΠΚΣ και ΕΑΑΚ πριν λίγο καιρό, όχι μόνο δεν είχε καταλαγιάσει αλλά ήταν εμφανές ότι οι συσσωρευμένες διαφορές μεταξύ των δύο αριστερών παρατάξεων θα εξελίσσονταν σε εκατέρωθεν καταγγελίες στη σημερινή συνέλευση.

Ούτε όμως οι λογαριασμοί της ΠΚΣ με τον Πέτρο είχαν ακόμα τακτοποιηθεί, και ο ηγέτης της Θραύσης ήταν πολύ πιθανό να έμπαινε στο στόχαστρο των κνιτών, και δη του Φαίδωνα, του γορίλλα της ΚΝΕ από το Γεωλογικό στου οποίου τη μούρη είχε χύσει το ζεματιστό καφέ του πριν ένα μήνα περίπου.

Ο ήρωάς μας λοιπόν καθόταν στα πίσω δεξιά έδρανα του αμφιθεάτρου, κρατώντας στο αριστερό του χέρι ένα θερμομονωτικό κυπελλάκι με ζεστό νες καφέ, ώστε να χύσει εκ νέου τον τελευταίο στα μούτρα του Φαίδωνα, σε περίπτωση που ο κύκλωπας εμφανιζόταν και πάλι στο Φυσικό. Οι δε σύντροφοί του στη Θραύση, που λογικά θα στέκονταν στην ουρά του κυλικείου για να πάρουν καφέ κι αυτοί, θα κατέφθαναν από στιγμή σε στιγμή και θα μπορούσε πλέον να νιώθει ακόμα περισσότερο ασφαλής, από την άτυπη ασπίδα που θα δημιουργούσαν γύρω του.

Ξαφνικά, το μουρμουρητό από τα διάφορα πηγαδάκια που απλώνονταν στο αμφιθέατρο επισκιάστηκε από τη φωνή του Βάιου από την ΠΚΣ, του βραδύστροφου κνίτη που σε κάθε συνέλευση του Φυσικού καθόταν στην καθηγητική έδρα και, από κοινού με τον Ευθύμη από τα ΕΑΑΚ, αναλάμβαναν χρέη προεδρείου: «Συνάδελφοι, η συνέλευση θα ξεκινήσει σε 3 λεπτά! Όσοι θέλουν να τοποθετηθούν να έρθουν να το δηλώσουν στο προεδρείο!»

Ο Πέτρος δίσταζε προς στιγμήν να κατέβει μέχρι το προεδρείο.
«Άντε που ‘ναι οι μαλάκες οι άλλοι;» σκέφτηκε για τους συντρόφους του στη Θραύση κοιτάζοντας ανυπόμονα την ώρα στο κινητό του – γιατί ρολόι χεριού δεν φορούσε. Θα ήταν πιο ασφαλές να έστελνε κάποιον απ’ αυτούς να τον δηλώσουν ανάμεσα στους ομιλητές, απ’ ότι να πήγαινε ο ίδιος. Οι σύντροφοί του αργούσαν όμως, κι αυτό έκανε τον Πέτρο να αφήσει κατά μέρος το άγχος του και αποφάσισε να κατέβει στο προεδρείο για να δηλώσει ο ίδιος τον εαυτό του ως ομιλητή. Αν αργούσε να δηλωθεί, κινδύνευε να μην τον αφήσουν οι γραφειοκράτες της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ να μιλήσει καθόλου, όπως είχαν επιχειρήσει να κάνουν στην τελευταία συνέλευση που έγινε το Δεκέμβρη. Παρ’ όλα αυτά, για παν ενδεχόμενο, πήρε και τον καφέ του μαζί.

«Βάιε, δήλωσέ με κι εμένα ως Θραύση», είπε στον ομώνυμο κνίτη του προεδρείου.
«Θ…Θ…Θραύση;» απόρησε ο Βάιος, ενώ ο Ευθύμης που καθόταν δίπλα του τον κοίταξε κι αυτός με ένα βλέμμα απορίας.
«Ναι, Θραύση. Την ανασυστήσαμε» εξήγησε ο Πέτρος, και αφού είδε πως σημείωσε στον πίνακα το όνομα ‘Θραύση’ κάτω από τους υπόλοιπους ομιλητές ΔΑΠ, ΕΑΑΚ και ΠΚΣ, πήρε την ανιούσα για το έδρανο που καθόταν.

Καθώς ο ήρωάς μας ανέβαινε τα σκαλιά, εντόπισε κάπου στα αριστερά της μεσαίας πτέρυγας των καθισμάτων την Ελευθερία, την κοπέλα εκείνη που αν και δεν ήταν καθόλου όμορφη, είχε για χάρη έρθει της σε σύγκρουση με το μηχανισμό της ΠΚΣ, και η οποία καθόταν μόνη της και διάβασε ένα φυλλάδιο, απ’ αυτά προφανώς που είχε μοιράσει κάποια από τις παρατάξεις.

«Ελευθερία!» φώναξε ο Πέτρος περνώντας από δίπλα της.
Η Ελευθερία γύρισε το κεφάλι της προς το μέρος του.
«Ωπ! Γεια σου Πέτρο!» έκανε βλέποντάς τον.
Ο ηγέτης της Θραύσης πήρε θέση στο άδεια έδρανο δίπλα στην Ελευθερία.
«Τι κάνεις; Είσαι καλά;» τη ρώτησε.
«Καλά είμαι. Εσύ;» αποκρίθηκε η Ελευθερία.
«Ας τα λέμε καλά» απάντησε ο Πέτρος.
«Η εξεταστική πώς πήγε;» ρώτησε η Ελευθερία.
«Άστα να πάνε» έκανε ο Πέτρος. «Ούτε ένα μάθημα δεν πέρασα… Εσύ;»
«Εγώ καλούτσικα πήγα» απάντησε η Ελευθερία. «Πέρασα 4 μαθήματα. Κόπηκα μόνο σε ένα, την Πυρηνική Φυσική, αλλά δεν είχα διαβάσει καλά»
«Δεν έχω περάσει ποτέ 4 μαθήματα σε εξεταστική» σχολίασε ο Πέτρος, και άναψε τσιγάρο να πνίξει τον καημό του.

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκαν ο Χρήστος με το Στέλιο με καφέδες ανά χείρας.
«Γεια σου δάσκαλε!» είπε στον Πέτρο όλο χαρά ο μικρός του σύντροφος.
«Γεια σου αρχηγέ!» είπε κι ο Στέλιος καθώς έπινε μια γουλιά από τον καφέ του, για να συμπληρώσει: «Μίλησα με τη Ράνια και είπε ότι μπορεί να περάσει καμιά βόλτα απ’ τη συνέλευση»
«Καλά που του το πες του Πέτρου για να ξύσει τ’ αρχίδια του!» είπε ο Χρήστος.
Ο Πέτρος φυσικά έβαλε τα γέλια. Είναι αλήθεια πως αν δεν το έλεγε ο Χρήστος, ίσως να έδινε ο ίδιος αυτή την απάντηση.
«Γεια σου Ελευθερία» είπε στο καπάκι ο Χρήστος, ενώ ο Στέλιος απλά σήκωσε το χέρι του εν είδει χαιρετισμού.
«Γεια σας…» απάντησε χαμογελώντας η Ελευθερία.
«Τι βλέπω δάσκαλε;» ψιθύρισε τότε στο αυτί του Πέτρου ο Χρήστος, «Πέρασες σε κατηγορία βαρέων βαρών;»
Ο Πέτρος εξοργίστηκε με τη μαλακία που εκστόμισε ο σύντροφός του.
«Άντε γαμήσου ρε μαλάκα!» του είπε δυνατά και όλο νεύρα. Η Ελευθερία μπορεί να μην ήταν όμορφη, όμως δεν είχε κάνει τίποτα που να άξιζε τέτοια περιφρόνηση.
«Μπα, τι βλέπω; Θα υπερασπιστείς την τιμή της φαλαινίτσας;» συνέχισε ατάραχος ο Χρηστάκης, χαμηλόφωνα όμως για να μην τον ακούσει η Ελευθερία, η οποία, όπως και ο Στέλιος, κοιτούσε το σκηνικό με απορία.
«Είσαι πολύ μεγάλο αρχίδι και να πα’ να γαμηθείς! Δεν σου ξαναμιλάω!» απάντησε ξενερωμένος ο Πέτρος και αποτράβηξε το βλέμμα του μακριά.
«Κρίμα που δεν μου ξαναμιλάς δάσκαλε, γιατί σου βρήκα την Προδομένη Επανάσταση!» είπε ο Χρήστος, εντελώς ανεπηρέαστος από τα μπινελίκια του δασκάλου του.
Το πρόσωπο του Πέτρου άστραψε μεμιάς. Ήταν αποφασισμένος να ξεχάσει τα όσα άκουσε προκειμένου να πάρει πίσω το πολυπόθητο βιβλίο.
«Αλήθεια το λες;» έκανε.
«Όχι, αλλά ψάρωσες!» απάντησε ο Χρήστος και άρχισε να γελάσει σαρκαστικά.
«Τι μαλάκας είσαι…» είπε ο Πέτρος και, όσο κι αν ήταν τσαντισμένος από πριν, τον έπιασαν κι αυτόν τα γέλια.

Ο Στέλιος και ο Χρήστος κάθισαν τελικά στα διπλανά έδρανα. Ο Στέλιος έβγαλε απ’ την κωλότεσπη μια εφημερίδα που είχε προηγουμένως αγοράσει από το κυλικείο. Ήταν τα Νέα.
«Μα καλά, την πασοκοφυλλάδα πήγες κι αγόρασες;» τον ρώτησε ο Πέτρος βλέποντάς την.
«Δεν είχε Ελευθεροτυπία» εξήγησε ο Στέλιος. «Τις είχαν αγοράσει όλες οι εαακίτες»
«Λες και δεν είναι πασοκοφυλλάδα η Ελευθεροτυπία» σχολίασε ο Πέτρος για να συμπληρώσει: «Λες και δεν είναι πασόκοι οι εαακίτες που αγοράζουν την πασοκοφυλλάδα…» για να εισπράξει ένα χαμόγελο δίκην συγκατάβασης από το Στέλιο.
Στη συνέχεια, ο ήρωας μας απευθύνθηκε εκ νέου στο συνομιλητή του, αναφερόμενος στα Νέα αυτή τη φορά, λέγοντας: «Μπορώ να τους ρίξω μια γρήγορα ματιά;»
«Και δυο και τρεις ματιές αν θες…» απάντησε ευγενικά ο Στέλιος.

Ο Πέτρος πήρε την εφημερίδα και την ακούμπησε στο έδρανο. Η προσοχή του στάθηκε στον πηχυαίο τίτλο της: «ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΒΓΑΖΕΙ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ»
«Μα πόσο στημένες είναι επιτέλους αυτές οι δημοσκοπήσεις…» σκέφτηκε ο ηγέτης της Θραύσης, που δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα μπορούσε κάποιος κόσμος να έχει ξεχάσει τα εγκλήματα του ΠΑΣΟΚ και να το βγάζει πρώτο κόμμα.
Για αναλυτικό ρεπορτάζ ο αναγνώστης παραπέμπονταν στη σελίδα 6.
«Για να δούμε…» έκανε μέσα του ο Πέτρος και αφού άνοιξε την εφημερίδα στην εν λόγω σελίδα άρχισε να διαβάζει το σχετικό ρεπορτάζ:
«…Σε ερώτηση που απηύθυνε στο κοινό η εταιρεία Poll Analysis για λογαριασμό της εφημερίδας των Νέων, για το ποιο θεωρείτε καταλληλότερο κόμμα να κυβερνήσει, δόθηκαν οι εξής απαντήσεις:
Το ΠΑΣΟΚ: 42%
Το ΠΑνελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα: 34%
Το κόμμα που ιδρύθηκε το 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου: 23%
Οποιοδήποτε από τα παραπάνω: 11%...»
Λίγο παρακάτω, η δημοσκόπηση κατέγραφε τις απαντήσεις του κοινού σε μία άλλη ερώτηση:
«…Στην ερώτηση για το ποιος ευθύνεται για τα σημερινά προβλήματα της χώρας, δόθηκαν οι εξής απαντήσεις:
Η κυβέρνηση της ΝΔ από το 2004 μέχρι σήμερα: 53%
Η τριετία 1990-1993 της ΝΔ: 30%
Η επταετία 1974-1981 της ΝΔ: 28%
Η στείρα αντιπολίτευση που ασκούσε η ΝΔ όσο ήταν το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση: 9%...»

Ο Πέτρος δεν άντεξε να διαβάσει άλλο και έδωσε πίσω την εφημερίδα στο Στέλιο.
«Την τέλειωσες κιόλας;» ρώτησε με απορία ο σύντροφός του.
«Δεν διαβάζεται η φυλλάδα» εξήγησε ο Πέτρος. «Προσπαθεί πάση θυσία να επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει ούτε στον αιώνα τον άπαντα. Το ΠΑΣΟΚ ανήκει πλέον στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας και εξουσία δεν πρόκειται να ξαναδεί ούτε με κιάλια. Αν ξαναβγεί το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, θα κάτσω να με γαμήσετε!»
«ΟΚ, θα το ‘χουμε υπόψη μας…» αστειεύτηκε ο Στέλιος και ήπιε λίγο από τον καφέ του.

Δεν πέρασαν μερικά λεπτά ακόμα και ο Ευθύμης από το προεδρείο πήρε το λόγο και είπε: «Συνάδελφοι, η συνέλευση ξεκινάει με ένα ψήφισμα της ΕΑΑΚ»

«Βάζω στοίχημα θα είναι για το ξύλο που φάγανε από τους κνίτες» ψιθύρισε ο Πέτρος στο Στέλιο.
«Σώπα!» αποκρίθηκε σαρκαστικά ο Στέλιος.

Σε λιγότερο από 5 δευτερόλεπτα, ο Αντώνης, ο μεγάλος αυτός ηγέτης των ΕΑΑΚ Φυσικού, κατέβηκε στο προεδρείο, έβγαλε ένα χαρτί από την τσέπη του μπουφάν του και άρχισε να διαβάζει δυνατά:
«Την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου γίναμε μάρτυρες μιας ακόμα τραμπούκικης επίθεσης μελών της ΠΚΣ. Μέλη της ΠΚΣ χτύπησαν αναίτια και τραυμάτισαν σοβαρά δύο συναδέλφους από την ΕΑΑΚ. Το περιστατικό αυτό είναι απλώς η κορυφή στο παγόβουνο σε μια σειρά από προπηλακισμούς και ξυλοδαρμούς που καταφεύγουν τα μέλη της ΚΝΕ εναντίον μας όταν τα επιχειρήματά τους τελειώνουν…»
Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη δεύτερη πρότασή του ο Αντώνης και μια οχλοβοή από αποδοκιμασίες εκ μέρους των κνιτών σκέπασε το αμφιθέατρο.
«…όταν τα επιχειρήματά τους τελειώνουν και ο καθεστωτικός τους ρόλος ως πυροσβέστης του κινήματος γίνεται εμφανής και στους πλέον ανυποψίαστους!» συνέχισε σε ακόμα πιο δυνατό τόνο ο Αντώνης, αλλά οι κνίτες συνέχισαν να τον γιουχάρουν.
«Δεν μας ενδιαφέρουν αυτά που λες συνάδελφε! Είναι άσχετα με τη συνέλευση!» φώναξε ο αρχικνίτης Μάριος, ενώ στο προεδρείο ο Ευθύμης, όντας κιόλας ο ένας από τους δύο εαακίτες που είχε χτυπηθεί από τους κνίτες, κοπανούσε την έδρα και φώναζε: «Κάντε λίγο ησυχία συνάδελφοι επιτέλους!», σε αντίθεση με το Βάιο που, συμμορφούμενος προφανώς με τις υποδείξεις του κόμματός του, έκανε τον κινέζο.

Το αμφιθέατρο είχε γίνει χάβρα ιουδαίων ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, με φωνές εκατέρωθεν να επικαλύπτουν η μία την άλλη. Ο Πέτρος έριξε μια ματιά τριγύρω του, μήπως και δει το Φαίδωνα, ώστε να ξέρει, αν είναι, να τρέξει να κρυφτεί. Προς μεγάλη ανακούφισή του όμως, ο Φαίδωνας όμως δεν φαινόταν πουθενά στο αμφιθέατρο. «Λες να αποφάσισε η ΚΝΕ να αποκαταστήσει τις δημόσιες σχέσεις της κρατώντας το γορίλλα στο κλουβί;» σκέφτηκε ο ηγέτης της Θραύσης και γέλασε μόνος του. Θα μπορούσε απ’ την άλλη ο γορίλλας να είχε κάποιο εργαστήριο στη σχολή του ή καμιά άλλη κομματική υποχρέωση και να μην είχε χρόνο να παραβρεθεί στη συνέλευση του Φυσικού. Όπως και να ‘χει, αν ήταν ο Φαίδωνας να σκάσει σήμερα απ’ το Φυσικό, θα το ‘χε κάνει ώρα τώρα. Κατά συνέπεια, ο ήρωάς μας είχε κάθε λόγο να νιώθει ασφαλής, τουλάχιστον για απόψε...

Εν τω μεταξύ, η οχλοβοή στο αμφιθέατρο συνεχιζόταν αδιάκοπα με τον Αντώνη να προσπαθεί να διαβάσει την ανακοίνωση των ΕΑΑΚ και τους κνίτες να τον σαμποτάρουν γιουχάροντάς τον.
«Γιατί συνάδελφε δεν λες και για το μέλος της ΚΝΕ που στείλατε εσείς στο νοσοκομείο με έγκαυμα στα μάτια;» φώναξε τότε ο Μάριος και το αμφιθέατρο πάγωσε στιγμιαία. Μαζί πάγωσε κι ο Πέτρος που δεν πίστευε στ’ αυτιά του.

«Για τον κύκλωπα λέει;» ρώτησε ο ήρωάς μας το Χρήστο δίπλα του.
«Εμ για ποιον άλλο;» απάντησε ο Χρήστος, για να σημειώσει σκωπτικά: «Άστα δάσκαλε, σου κλέψανε τη δόξα…»

Από τη μια ο Πέτρος θέλησε να πάρει το λόγο και σαν άλλος Οδυσσέας να βροντοφωνάξει «Εγώ τύφλωσα τον κύκλωπα!» διασφαλίζοντας έτσι τη σωστή καταγραφή των γεγονότων από τον ιστορικό του μέλλοντος και την υστεροφημία του ως αντιγραφειοκράτη επαναστάτη που δεν δίστασε να έρθει σε σύγκρουση με το μηχανισμό της ΠΚΣ. Από την άλλη, όμως, η απόδοση του φταιξίματος στους εαακίτες τον συνέφερε περισσότερο γιατί έμπαινε και τυπικά τέλος στην καταδίωξή του από τα μαντρόσκυλα της ΚΝΕ.

Κι ενώ αυτά σκεφτόταν ο Πέτρος, ο σαματάς στο αμφιθέατρο είχε ξαναρχίσει και ήταν ακόμα πιο έντονος τώρα. Μάταια προσπαθούσε ο κατακόκκινος από τα νεύρα του Ευθύμης να πει στον κόσμο να κάνει ησυχία για να διαβάσει ο Αντώνης την ανακοίνωσή του. Ώσπου στο τέλος δεν άντεξε και έβγαλε μια δυνατή κραυγή που έλεγες ότι θα σκιστούν τα σωθικά του από την ένταση και φώναξε όλο οργή: «Σκάστε ρε μαλάκες γαμώ την Παναγία σας!»

Η χριστοπαναγία του Ευθύμη έσκασε σαν βόμβα νετρονίου στο αμφιθέατρο με αποτέλεσμα όσοι κάνανε φασαρία προηγουμένως να βουβαθούν. Κανείς δεν περίμενε αυτό το ξέσπασμα και όλοι τους έμειναν με το στόμα ανοιχτό· κανείς, εκτός από το Λουκά, ένα 2οετή κνίτη, γνωστό για τις πλάκες του, ο οποίος φρόντισε να ανταποδώσει το καντήλι στον Ευθύμη: «Γιατί βρίζεις την Παναγία ρε γαμώ το Χριστό σου;»

Η βουβαμάρα που επικρατούσε τα προηγούμενα δευτερόλεπτα, όπως ήταν φυσικό, έδωσε τη θέση της σε ακατάσχετα γέλια. Ο Ευθύμης τώρα είχε κοκκινίσει σαν παντζάρι και κόντευε να εκραγεί. Αρκούσε μόνο μια σπίθα για να τον κάνει να αναφλεχτεί, και την οποία φρόντισε να ανάψει και πάλι ο Λουκάς, λέγοντας: «Από πού κλάνει ο Ευθύμης; Δεν κλάνει, γι’ αυτό είναι κόκκινος!» παραφράζοντας το γνωστό ανέκδοτο με το μπαρμπούνι, πράγμα που έκανε τους πάντες στο αμφιθέατρο, και ειδικά τους συντρόφους του στην ΠΚΣ δίπλα του, να λιώσουν από τα γέλια.

Ο Ευθύμης αυτή τη φορά δεν άντεξε. Οι σωματικές και ψυχολογικές του αντοχές έφτασαν στα όριά τους και μην μπορώντας άλλο κάθισε στην έδρα και έβαλε τα κλάματα.

Ο Αντώνης και οι υπόλοιποι εαακίτες έτρεξαν αμέσως στο προεδρείο να συμπαρασταθούν στον σύντροφό τους.
«Έλα Ευθύμη, ηρέμησε» προσπαθούσε να τον συνεφέρει ο Αντώνης. «Δεν είναι λόγος αυτός να ταράζεσαι…»
«Μπουχουχου… δεν αντέχω άλλο! Θέλω να πεθάνω! Μπουχουχου…» έκλαιγε ο Ευθύμης, οπότε μερικοί φίλοι του από τα ΕΑΑΚ τον πήραν και τον οδήγησαν έξω από το αμφιθέατρο να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες.

Πέρασε κάμποση ώρα και τελικά η διαδικασία συνεχίστηκε από εκεί που είχε μείνει. Ο Αντώνης διάβασε εν μέσω οχλοβοής την υπόλοιπη ανακοίνωση και ο Ευθύμης, που είχε εν τω μεταξύ συνέλθει από το σοκ και επιστρέψει στα καθήκοντά του ως προεδρεύοντας, ανέλαβε να θέσει το ψήφισμα προς ψηφοφορία.
«Όποιοι συνάδελφοι συμφωνούν με το ψήφισμα της ΕΑΑΚ να σηκώσουν το χέρι!» φώναξε.

«Δάσκαλε εμείς σαν Θραύση θα το ψηφίσουμε;» ρώτησε ο Χρήστος τον Πέτρο.
«Εγώ το ψηφίζω και με τα δύο χέρια, εσείς τι λέτε;» ρώτησε ο Πέτρος τους άλλους δύο, ενώ το βλέμμα του έπεσε και στην Ελευθερία.
«Εγώ τι σχέση έχω;» έκανε χαμογελώντας αμήχανα η Ελευθερία ανταποδίδοντας το βλέμμα του Πέτρου.
«Ε, να μας πεις κι εσύ τη γνώμη σου» αποκρίθηκε ο μεγάλος μας επαναστάτης.
«Μα δεν είμαι μέλος της Θραύσης» εξήγησε η Ελευθερία.
«Δεν είσαι αλλά μπορείς να γίνεις» παρενέβη ο Στέλιος.
«Ναι, εμείς εδώ δεν είμαστε κνίτες να ζητάμε βιογραφικά» συμπλήρωσε με νόημα ο Πέτρος.
«Ωραία… Προτείνω λοιπόν να το υπερψηφίσουμε» ανέφερε η Ελευθερία, και όλη η παρέα σήκωσε τα χέρια.

Η καταμέτρηση έβγαλε τελικά 36 ψήφους υπέρ. Οι μόνοι που δεν το υπερψήφισαν ήταν οι κνίτες αλλά και οι σιωπηλοί για την ώρα δαπίτες που κάθονταν στα δεξιά έδρανα.

«Τώρα όποιοι καταψηφίζουν το ψήφισμα να σηκώσουν το χέρι!» φώναξε εν συνεχεία ο Ευθύμης.

Κατά του ψηφίσματος τοποθετήθηκαν 12 άτομα, στην ουσία μόνο οι κνίτες. Οι δαπίτες προτίμησαν να μην πάρουν καν θέση στην ενδοαριστερή αυτή διαμάχη. Το ψήφισμα τελικά πέρασε πανηγυρικά, όπως πανηγυρική ήταν και η αντίδραση των εαακιτών για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας που ξέσπασαν σε δυνατά χειροκροτήματα και ζητωκραυγές.

«Λοιπόν συνάδελφοι η διαδικασία των τοποθετήσεων των παρατάξεων ξεκινάει αμέσως τώρα» φώναξε εκ νέου ο –δικαιωμένος πια με την έκβαση της ψηφοφορίας– Ευθύμης, με το που καταλάγιασαν οι πανηγυρισμοί των εαακιτών. «Πρώτος ομιλητής η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ»

Η ανακοίνωση αυτή του Ευθύμη πάγωσε το αμφιθέατρο. Η παρουσία της ΔΑΠ σε γενική συνέλευση μετά από τόσους μήνες μπορούσε να ερμηνευτεί με μόνο γνώμονα ότι πλησίαζαν οι φοιτητικές εκλογές και έπρεπε να παρέμβουν με κάποιο τρόπο δημόσια ώστε να μαζέψουν κι άλλες ψήφους.

Ο αρχιδαπίτης του Φυσικού, ο Ξενοφώντας, κατέβηκε στην έδρα με σκοπό να βγάλει λόγο. Ήταν ένα ελεεινό ανθρωπάριο, με ρεϊβάδικο γυαλί και τόνους ζελέ στο μαλλί. Θα έλεγες, σκέφτονταν ο Πέτρος, ότι ήταν περισσότερο ένας ποζεράς παίχτης του Fame Story παρά ένας συνδικαλιστής φοιτητικής παράταξης. Αλλά αλήθεια, τι ιδεολογία έχει η ΔΑΠ για να μην είναι και οι συνδικαλιστές της τέτοιοι ξεφτίλες;

«Συνάδελφοι» άρχισε να μιλάει ο Ξενοφώντας, «Τα προβλήματα που απασχολούν το Φυσικό είναι πολλά και πρέπει να αγωνιστούμε για να τα λύσουμε. Για παράδειγμα, το μάθημα της Πυρηνικής το έδωσαν γύρω στους 100 συναδέλφους και κόπηκαν οι 90. Δεν θα πρέπει να το αφήσουμε έτσι…»

«Για την μεταρρύθμιση που προωθεί η κυβέρνησή σου δεν θα πεις τίποτα ρε φίλε;» πετάχτηκε ο Αντώνης, που έχοντας υπερψηφιστεί το ψήφισμα που κατέβασε προηγουμένως, ήταν γεμάτος αυτοπεποίθηση.
«Συνάδελφε εγώ δεν σε διέκοψα» απάντησε διπλωματικά ο Ξενοφώντας, «Μπορείς να κάνεις μετά τις ερωτήσεις σου»
«Τράβα γαμήσου ρε καραγκιόζη!» πετάχτηκε τότε ένας άλλος εαακίτης από τα μεσαία έδρανα με αποτέλεσμα να δυναμιτιστεί το κλίμα και να δημιουργηθεί και πάλι μπούγιο στην αίθουσα.
«Αυτό είναι το επίπεδο των ΕΑΑΚ αγαπητοί συνάδελφοι!» βρήκε ευκαιρία να πει ο Ξενοφώντας, «Κατηγορούσατε την ΠΚΣ για τραμπούκους αλλά είστε κι εσείς μια απ’ τα ίδια!»
Η γιούχα των εαακιτών που ακολούθησε ήταν έντονη και συνοδεύτηκε από το κλασικό αντιδαπίτικο σύνθημα: «Έσπασε η καπότα του καπιταλισμού, και βγήκανε τα μπάσταρδα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ», για να απαντήσουν οι δαπίτες με δικές τους γιούχες και αποδοκιμασίες.

Τελικά, σκέφτηκε ο Πέτρος, ο Ξενοφώντας, αν και επρόκειτο για ελεεινό συνδικαλιστή μιας ελεεινής παράταξης, είχε στην προκειμένη περίπτωση δίκιο. Τα ΕΑΑΚ, για λόγους δικής τους εσωτερικής κατανάλωσης –για την ακρίβεια ξεκαβλώματος– είχαν προβοκάρει τον ομιλητή της ΔΑΠ και δεν τον αφήναν να μιλήσει, όπως ακριβώς δεν τους άφηνε αυτούς προηγουμένως η ΠΚΣ να κατεβάσουν το ψήφισμά τους. Και αν τους κατηγορούσε κάποιος ότι φέρονται αντιδημοκρατικά, θα του αντέτειναν ότι είναι επαναστάτες και ότι το επαναστατικό τους καθήκον απέναντι στο κίνημα επιτάσσει τον αμείλικτο πόλεμο εναντίον των αντεπαναστατικών δυνάμεων. Θα έλεγε κανείς ότι οι εαακίτες είχαν την εντύπωση πως με τη συμπεριφορά τους εφάρμοζαν πρόωρα τη δικτατορία του προλεταριάτου, αν και είναι γνωστό ότι σαν παράταξη δεν πίστευαν στην δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε καν στο προλεταριάτο σαν επαναστατικό υποκείμενο γενικά.

Με τα πολλά, αφού ακούστηκαν πολλά συνθήματα και αποδοκιμασίες εκατέρωθεν, ο σαματάς καταλάγιασε και ο Ξενοφώντας συνέχισε την τοποθέτησή του: «Συνάδελφοι, όπως έλεγα υπάρχει το πρόβλημα με την Πυρηνική Φυσική που κοπήκαμε όλοι. Εμείς σαν ΔΑΠ λοιπόν, προτείνουμε να κάνουμε παράσταση διαμαρτυρίας στο Τμήμα των καθηγητών για το θέμα…»

«Η πολιτική αντίληψη ενός δαπίτη αρχίζει και τελειώνει στην εξυπηρέτηση του στενού ατομικού του συμφέροντος» σχολίασε ο Πέτρος στο Στέλιο ακούγοντας την τοποθέτηση του Ξενοφώντα.
«Ακριβώς όπως τα λες είναι» απάντησε νωχελικά ο Στέλιος.
«Στη δικτατορία του προλεταριάτου λες να τον καθαρίζαμε;» ρώτησε απολύτως σοβαρά ο Πέτρος, αναιρώντας μέσα σε ένα λεπτό της ώρας τον ίδιο του τον εαυτό που προηγουμένως σκεφτόταν ότι κακώς οι εαακίτες του στερούσαν το αστικοδημοκρατικό δικαίωμα λόγου.
«Θα έλεγα ότι καλύτερα να τον στέλναμε σε κάποιο γκούλαγκ ή να τον αναγκάζαμε να γίνει αγρότης όπως στην πολιτιστική επανάσταση» αντέτεινε με σαφώς σαρκαστική διάθεση ο Στέλιος.

Η τοποθέτηση του μελλοντικού θύματος της δικτατορίας του προλεταριάτου ολοκληρώθηκε με ορισμένες ασήμαντες προτάσεις για το πρόγραμμα σπουδών του δευτέρου εξαμήνου.

«Ερωτήσεις στο συνάδελφο της ΔΑΠ υπάρχουν;» ρώτησε τότε ο Ευθύμης.
Δύο χέρια σηκώθηκαν όπως αναμενόταν, ένα από το Μάριο και ένα από τον Αντώνη.

«Δάσκαλε εσύ θα κάνεις καμία ερώτηση;» ρώτησε τότε ο Χρήστος τον Πέτρο, βλέποντάς τον να μη σηκώνει κι αυτός το χέρι του.
«Τι ερώτηση να κάνω;» απόρησε ο Πέτρος.
«Ε τώρα που ανασυστήσαμε τη Θραύση πρέπει να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί!» εξήγησε ο Χρήστος.
«Γιατί δεν κάνεις εσύ;» είπε ο Πέτρος.
«Γιατί εσύ είσαι ο ηγέτης» αποκρίθηκε ο Χρήστος. «Εσύ μπορείς και κολλάς τους άλλους στον τοίχο με τις ερωτήσεις σου!»
«Έχει δίκιο αρχηγέ ο Χρήστος» υπερθεμάτισε ο Στέλιος, «Σ’ εσένα βασιζόμαστε!»
«Κι εγώ εσένα ψηφίζω πάντως!» σχολίασε χαμογελώντας η Ελευθερία.
Ο Πέτρος συγκινήθηκε από τα καλά λόγια των φίλων του, και δη από της Ελευθερίας, που αν και δεν ήταν όμορφη, τον γοήτευσε με το γλυκό της χαμόγελο.
«Ωραία λοιπόν θα κάνω κι εγώ ερώτηση» είπε τελικά, και σήκωσε κι αυτός το χέρι του.

«Ο συνάδελφο από την ΠΚΣ έχει το λόγο!» φώναξε τότε ο Ευθύμης και έδωσε το λόγο στο Μάριο.

«Σε ακούσαμε συνάδελφε» ξεκίνησε την ερώτησή του ο Μάριος «να τοποθετείσαι για το πρόγραμμα σπουδών και το μάθημα της Πυρηνικής Φυσικής αλλά δεν σε ακούσαμε να μιλάς για τα ΕΠΕΑΕΚ που η παράταξη σου στηρίζει. Δεν σε ακούσαμε επίσης να μιλάς για τα ΜΔΕ που επίσης στηρίζετε. Η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας είναι η συνέχεια της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και προωθεί την ιδιωτικοποίηση της παιδείας…»
«Ερώτηση συνάδελφε! Όχι τοποθέτηση!» τον διέκοψε ο Ξενοφώντας.
«Δεν είναι τοποθέτηση, άσε με να μιλήσω!» φώναξε ο Μάριος.
«Μπορείς να τοποθετηθείς όταν έρθει η σειρά σου!» τον ειρωνεύτηκε ο Ξενοφώντας.
«Συνάδελφοι κάντε λίγο ησυχία!» παρενέβη ο Ευθύμης, βλέποντας ότι ο έλεγχος της κατάστασης κοντεύει και πάλι να χαθεί.
«Έλεγα λοιπόν» συνέχισε ο Μάριος, «ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προωθεί συνειδητά την ιδιωτικοποίηση της παιδείας κι εσύ μας μιλάς για το πρόγραμμα σπουδών! Αυτό που κάνεις είναι αποπροσανατολισμός!»
«Δεν είναι ερώτηση αυτή για να απαντήσω» σχολίασε σαν γνήσιος πολιτικάντης ο Ξενοφώντας, και φυσικά δεν απάντησε.
«Να ποια είναι η ΔΑΠ συνάδελφοι!» φώναξε ο Μάριος και έγινε ένα μικρό μπούγιο στην αίθουσα, που όμως καταλάγιασε γρήγορα.

«Επόμενη ερώτηση από το συνάδελφο των ΕΑΑΚ!» συνέχισε στο καπάκι ο Ευθύμης δίνοντας το λόγο στον όμοσταυλό του Αντώνη.

«Συνάδελφε της ΔΑΠ» ξεκίνησε να λέει ο Αντώνης με στόμφο, «φημολογείται ότι η κυβέρνησή σου θα καταθέσει στη βουλή ένα νομοσχέδιο για την παιδεία που θα αφορά μια μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια. Επίσης φημολογείται ότι η μεταρρύθμιση αυτή θα επιβάλλει αντιδραστικά μέτρα, όπως περιορισμούς στη χρονική διάρκεια των σπουδών, αξιολόγηση των μελών ΔΕΠ, κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων και επιβολή διδάκτρων. Αν και γνωρίζω εκ των προτέρων την απάντηση, θα ήθελα να σε ρωτήσω, ποια είναι η δική σου θέση απέναντι στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας;»
«Εκπροσωπώ τη ΔΑΠ και όχι τη Νέα Δημοκρατία συνάδελφε! Δεν είμαι αρμόδιος να απαντήσω!» απάντησε ο Ξενοφώντας.
«Δεν θες να απαντήσεις γιατί συμφωνείς!» του αντέτεινε με έντονο ύφος ο Αντώνης, αλλά ο Ξενοφώντας δεν απάντησε.

«Μα τι Αντώναρος που είναι αυτός ο Ξενοφώντας…» σχολίασε ο Πέτρος στην παρέα του και έβαλαν όλοι τα γέλια. Όντως, η φειδωλότητα του Ξενοφώντα μόνο με αυτή του εκπροσώπου της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσε να συγκριθεί.

«Επόμενη ερώτηση από το συνάδελφο της Θραύσης» ανέφερε τότε ο Ευθύμης και έδωσε το λόγο στον Πέτρο.
«Ήρθε η σειρά μου όμως δεν ξέρω τι να ρωτήσω» είπε στο Στέλιο ο Πέτρος.
«Ε κάτι θα σκεφτείς» το ενθάρρυνε ο Στέλιος.

Ο Πέτρος λοιπόν σηκώθηκε όρθιος ώστε να ‘ναι ορατός στους υπόλοιπους φοιτητές στο αμφιθέατρο και αφού σκέφτηκε για μερικά δευτερόλεπτα διατύπωσε την ερώτησή του: «Για ποιο λόγο η παράταξή σου εκτέλεσε το Μπελογιάννη;»

Ένα γέλιο απλώθηκε σε όλη την αίθουσα με την εντελώς άκυρη ερώτηση του ήρωά μας.

«Δεν μου ερχόταν τίποτα άλλο στο μυαλό» προσπάθησε να δικαιολογηθεί ο Πέτρος στους συντρόφους του, που επίσης είχαν βάλει τα γέλια.

«Δεν έχω να απαντήσω τίποτα γι’ αυτό» αποκρίθηκε όπως αναμενόταν ο μικρός Αντώναρος.
«Ωραία απάντηση έδωσε ο βλάκας» σκέφτηκε ο Πέτρος. Καλύτερη όμως από το να απαντούσε: «Τον εκτελέσαμε γιατί ήταν κατάσκοπος και βρήκαμε πού έκρυβε τους ασυρμάτους»

«Επόμενη τοποθέτηση από το συνάδελφο της ΠΚΣ!» ανακοίνωσε στη συνέχεια ο Ευθύμης και έδωσε και πάλι το λόγο στο Μάριο, αυτή τη φορά για να τοποθετηθεί για λογαριασμό της παράταξής τους.

«Συνάδελφοι» ξεκίνησε το λογύδριό του ο Μάριος, «η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με τη συγκατάθεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ και υπακούοντας στις ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της πλουτοκρατίας, προωθούν την ιδιωτικοποίηση της παιδείας… μπλα μπλα… η ΠΚΣ είναι η μόνη παράταξη που αγωνίζεται για δημόσια και δωρεάν παιδεία… μπλα μπλα… μόρφωση-ειδίκευση-δουλειά για όλο το λαό… μπλα μπλα»

«Έχω βαρεθεί να ακούω τον Μάριο πόσα χρόνια τώρα να λέει τα ίδια και τα ίδια…» ψιθύρισε ο Πέτρος στο Στέλιο· και πραγματικά, ό,τι έλεγε ο Μάριος το 2000 έλεγε και τώρα, με την μόνη διαφορά ότι αντί για «κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ» που μιλούσε το 2000, μιλούσε τώρα για «κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας».
«Ούτε ο Λεβέντης δεν επαναλαμβάνεται τόσο πολύ πια…» υπερθεμάτισε ο Στέλιος, για να εξηγήσει στο καπάκι τι εννοούσε: «Ξέρεις, όπως και πολλοί έτσι κι εγώ έβλεπα φανατικά Κανάλι 40 και κατόπιν Extra-3 όταν μιλούσε ο Λεβέντης. Ο Λεβέντης που λες, μπορεί να λέει αυτά που λέει, να μειωθούν οι μεγάλες συντάξεις και να αυξηθούν οι μικρές, να μειωθούν τα νοίκια και να πάψουν να διορίζουν ο Παπαθεμελής και ο Κουλούρης τα παιδιά των ψηφοφόρων τους στη ΔΕΗ και λοιπά, αλλά τουλάχιστον λέει και μερικά καινούρια πράγματα. Καταλαβαίνεις κατάντια λοιπόν; Η επίσημη αριστερά έχει καταντήσει πιο γραφική κι από την Ένωση Κεντρώων!»
«Ενώ η ανεπίσημη… από γραφικότητα δεν πάει καθόλου πίσω!» σάρκασε ο Πέτρος και ήπιε μια γουλιά από τον καφέ του που είχε πια κρυώσει.

Με τα πολλά, η τοποθέτηση του Μάριου ολοκληρώθηκε με την πρόταση να συμμετέχει ο σύλλογος του Φυσικού στην μεθαυριανή πανεργατική πορεία του ΠΑΜΕ και ο Ευθύμης ανέλαβε να ρωτήσει το ακροατήριο αν κάποιος θέλει να κάνει ερωτήσεις. Ο μόνος που σήκωσε το χέρι του ήταν ο Αντώνης, ο οποίος και πήρε το λόγο ευθύς αμέσως.

«Συνάδελφε της Πανσπουδαστικής» ξεκίνησε να λέει ο Αντώνης απευθυνόμενος στο Μάριο, «γιατί το κόμμα σου δεν έχει κάνει καμία νύξη για το θέμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας;»
«Η Πανσπουδαστική έχει θίξει επανειλημμένα το θέμα της επερχόμενης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης συνάδελφε» ανέφερε με αποφασιστικότητα ο Μάριος.
«Πότε το ανέφερε και δεν το πήραμε χαμπάρι;» τον ειρωνεύτηκε ο Αντώνης, «Σε κάποιο μονόστηλο στο Ριζοσπάστη;»
«Η παράταξή σου συνάδελφε δεν είναι αυτή που εναρμονίζεται με τις ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ζητάει την εξίσωση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών με τα Πανεπιστήμια;»
«Πάλι απαντάς με ερώτηση συνάδελφε!» αποκρίθηκε ο Αντώνης και περιττό να πούμε ότι επακολούθησε και πάλι σαματάς.

Εκείνη τη στιγμή, ο Πέτρος άκουσε το κινητό του να χτυπάει. Η αναγνώριση έδειχνε ‘Ανδρέας’.
«Έλα ρε Ανδρέα» έκανε ο ήρωάς μας απαντώντας στην κλήση. Με το ζόρι όμως μπορούσε να ακούσει τον Ανδρέα λόγω οχλοβοής στο αμφιθέατρο, οπότε ανέβηκε με ένα σάλτο τα σκαλιά και βγήκε έξω στο διάδρομο.
«Τώρα σε ακούω καλύτερα, πες μου» ανέφερε ο Πέτρος.
«Ωραία» έκανε ο Ανδρέας, «Λοιπόν, σου έχω ευχάριστα νέα. Μίλησα στο αφεντικό μου στο φροντιστήριο για σένα και δέχτηκε να σε συναντήσει»
«Απίστευτο!» έκανε ο Πέτρος χωρίς να πιστεύει στ’ αυτιά του. Ο Ανδρέας είχε καταφέρει, όπως του είχε ζητήσει ο Πέτρος, να μεσολαβήσει στο φροντιστήριο που δούλευε και να προτείνει το φίλο του για δουλειά. Πλέον θα μπορούσε να βαδίσει σταθερά και με ασφάλεια στο δρόμο της ανεξαρτησίας που έμελλε να διαβεί ύστερα από τον τελευταίο τσακωμό με τους δικούς του.
«Θα σου πω λεπτομέρειες από κοντά γιατί τώρα έχω δουλειά» συνέχισε ο Ανδρέας «Θα είσαι στο πανεπιστήμιο σε καμιά ωρίτσα;»
«Ναι, εδώ θα ‘μαι» αποκρίθηκε ο Πέτρος.
«Ωραία, τα λέμε στο κυλικείο του Φυσικού σε καμιά ώρα από τώρα» είπε ο Ανδρέας.
«Τέλεια! Θα σε περιμένω. Τα λέμε!» έκανε ο Πέτρος καθώς έκλεινε το τηλέφωνο.

«Τι φανταστικός φίλος!» σκέφτηκε ο Πέτρος για το Πειραιώτη μαθηματικό. Και όντως ήταν, μιας και τον βοηθούσε να σταθεί στα πόδια του και να φτύσει κατάμουτρα τον αυταρχικό πατέρα του που κάθε τόσο και λιγάκι τον εκβίαζε ότι θα του κόψει το νοίκι.

Απ’ ότι ωστόσο είχε μάθει ο Πέτρος, η μάνα του τον είχε καλύψει στον πατέρα του. Δεν είχε αναφέρει τίποτα δηλαδή για όσα είχαν εκτυλιχθεί το μοιραίο εκείνο απόγευμα που η κυρα-Μαρία τον απείλησε ότι θα ζητήσει αναλυτική βαθμολογία και αυτός την έδιωξε με μπινελίκια από το σπίτι του. Έτσι κέρδιζε πολύτιμο χρόνο, ώστε ο πατέρας του συνέχισε να του στέλνει λεφτά μέχρι ο ίδιος να βρει μια αξιοπρεπή δουλειά και να μην τα έχει ανάγκη. Και σίγουρα δεν υπήρχε περίπτωση να συμβιβαστεί με τα λεφτά του πατέρα του –που συνοδεύονταν σχεδόν πάντα από γκρίνια, προσβολές και απειλές– και να εγκαταλείψει το στόχο της πολυπόθητης γι’ αυτόν ανεξαρτησίας…

Γυρνώντας ο Πέτρος στην αίθουσα, ο Αντώνης είχε ήδη ξεκινήσει τη δική του τοποθέτηση για λογαριασμό των ΕΑΑΚ. Τα όσα έλεγε δεν ήταν, όπως θα περίμενε κανείς, αναμάσημα των συνήθων εαακίτικων βερμπαλισμών περί ενιαίας ανώτατης εκπαίδευσης και εντατικοποίησης των σπουδών. Αντιθέτως, αφορούσαν το περιβόητο νομοσχέδιο που ετοίμαζε το Υπουργείο Παιδείας για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Από το λίγο που έδωσε σημασία ο Πέτρος, κατάλαβε ότι τα ΕΑΑΚ αν μη τι άλλο είχαν την πρόθεση να εναντιωθούν σφοδρά στην επερχόμενη μεταρρύθμιση.

«Έχασα τίποτα σημαντικό;» ρώτησε ο Πέτρος τους συντρόφους του καθώς έπαιρνε και πάλι θέση δίπλα τους.
«Ουουου! Πάρα πολλά!» απάντησε σκωπτικά ο Χρήστος, για να συμπληρώσει στο καπάκι: «Βαρέθηκα κιόλας την κωλοσυνέλευση! Θα κάτσω να παίξω φιδάκι», και με μια κίνηση έβγαλε το κινητό του από την τσέπη του μπουφάν του.
«Απολύτως τίποτα δεν έχασες» απάντησε περισσότερο κατατοπιστικά ο Στέλιος. «Μόλις τώρα ξεκίνησε να μιλάει ο Αντώνης»
«Ευτυχώς γιατί με ενδιαφέρει απίστευτα τι θα πει ο Αντώνης ξέρεις…» ανέφερε ειρωνικά ο Πέτρος προκαλώντας το δίκην συμφωνίας χαμόγελο του Στέλιου.

Πλέον ο ήρωάς μας, με τη δουλειά που θα έβρισκε, θα μπορούσε να κοιτάζει όλους αυτούς τους φοιτητοπατέρες με τα λεφτά του μπαμπά αφ’ υψηλού. Θα μπορούσε λοιπόν να υπερηφανεύεται ότι συντηρείται μόνος του δουλεύοντας και είναι ταυτόχρονα επαναστάτης που παρεμβαίνει στα δρώμενα της σχολής του· ότι δε θα ‘χει δηλαδή καμία σχέση με τους αργόμισθους επαγγελματίες συνδικαλιστές οι οποίοι, εντελώς ξεκομμένοι από την παραγωγή καθώς είναι, δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τις αληθινές ανάγκες του εργαζόμενου λαού.

Απ’ την άλλη όμως, τι θα γινόταν με το πτυχίο του; Θα είχε χρόνο να ασχοληθεί καθόλου με τα μαθήματα που χρωστούσε ή θα τον απορροφούσε αποκλειστικά η μέλλουσα δουλειά του; Δεν θα έπρεπε κάποτε να τελειώνει και με αυτό το βραχνά, αφενός για να μπορεί να διαπραγματεύεται την εργατική του δύναμη από καλύτερη, θεσμικά κατοχυρωμένη, θέση, αφετέρου για είναι σε θέση επιτέλους να πάει στο Ιράκ ή την Αφρική και να πολεμήσει στο πλευρό των ιθαγενών λαών κατά του ιμπεριαλισμού;

Η ώρα περνούσε με τον Πέτρο να σκέφτεται όλα αυτά και τον Αντώνη, αφού ολοκλήρωσε το λόγο του, να απαντάει σε μια κλασική ερώτηση της ΠΚΣ προς τα ΕΑΑΚ την οποία ο Μάριος έθεσε για πολλοστή φορά σε γενική συνέλευση: «Τι έχουν να πουν τα ΕΑΑΚ που υποστηρίζουν τις ίδιες θέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση σε σχέση με την αφαίρεση της ειδίκευσης από το πτυχίο και της εξίσωσης των ΙΕΚ με τα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ;», υποστηρίζοντας ότι «Όλα αυτά είναι συκοφαντίες της ΠΚΣ» και ότι «Τα ΕΑΑΚ δεν λένε για κατάργηση της ειδίκευσης αλλά να αναλάβουν οι εργοδότες το κόστος της»

Σαν τέλειωσαν και οι ερωτήσεις προς τον Αντώνη, ήρθε η σειρά του Πέτρου να μιλήσει. Ο Ευθύμης δεν καθυστέρησε καθόλου να του δώσει το λόγο, μιας και η συνέλευση είχε τραβήξει αρκετά σε μάκρος και αρκετός κόσμος είχε ήδη αρχίσει να φεύγει από το αμφιθέατρο, με κίνδυνο να μην υπάρχει απαρτία όταν σε λίγο θα ξεκινούσε η ψηφοφορία.
«Ο Συνάδελφος από τη Θραύση έχει το λόγο» φώναξε το μέλος των ΕΑΑΚ από το προεδρείο και ο Πέτρος σηκώθηκε από τη θέση του για να μιλήσει. Το μυαλό του ήρωά μας εξακολουθούσε να βρίσκεται αλλού γι’ αλλού και ο κίνδυνος να εκστομίσει άλλα αντ’ άλλων ορατός. Όμως τον συγκρατούσε το επαναστατικό του καθήκον να κάνει δυναμική παρέμβαση για λογαριασμό της παράταξής του.

«Συνάδελφοι» ξεκίνησε να λέει ο ηγέτης της Θραύσης παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, «ζούμε σε μια κοινωνία που κυριαρχούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Με άλλα λόγια, ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία, ή αν θέλετε, σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης πάνω στις υπόλοιπες· κυριαρχία που αποτυπώνεται πρωτίστως σε οικονομικό επίπεδο μέσω των σχέσεων εκμετάλλευσης, αλλά και σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, μέσω της καταπίεσης και της επιβολής που σκοπό έχουν τη διαιώνιση αυτής της εκμετάλλευσης. Το ζητούμενο είναι να αποτινάξουμε αυτό το σύστημα εκμετάλλευσης από πάνω μας, να ανατρέψουμε δηλαδή τον καπιταλισμό. Και πώς θα το κάνουμε αυτό; Μα με τη συσπείρωση όλων μας σε δυναμικές μορφές αγώνα –και η επιχειρούμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση μας δίνει αυτή τη δυνατότητα–, με τη σύνδεσή μας ως φοιτητικό κίνημα με την εργατική τάξη σε κοινό αγωνιστικό μέτωπο και εν τέλει με την ισχύ των όπλων, των οποίων η κριτική δεν μπορεί να υποκατασταθεί από το όπλο της κριτικής...»
«Αν όμως αργήσεις να ξυπνήσεις δεν θα σε περιμένουμε και θα επαναστατήσουμε μόνοι μας!» ήταν η προβοκατόρικη παρέμβαση του Λουκά, του κνίτη ο οποίος είχε φέρει προηγουμένως τον Ευθύμη στα όριά του με τις ειρωνείες του, και ένα χάχανο απλώθηκε στο αμφιθέατρο με αποτέλεσμα να γίνει και πάλι σαματάς και ο Ευθύμης να προσπαθεί για πολλοστή φορά να επιβάλλει την τάξη.

Ο Πέτρος διαπίστωσε πως είχε όντως ξεφύγει, νομίζοντας πως έβγαζε λόγο σε γαλλικό αμφιθέατρο το Μάη του ’68. Η Ελευθερία τον κοιτούσαν με απορία αλλά και δέος όσο μιλούσε, ο Χρήστος έπαιζε φιδάκι στο κινητό και δεν πρόσεχε ενώ ο Στέλιος τον πλησίασε και του είπε: «Αρχηγέ νομίζω πως τα έκανες λίγο μαντάρα»
«Και τι να έλεγα;» απόρησε ο Πέτρος.
«Να έλεγες για το νέο νόμο που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας ας πούμε» εξήγησε ο Στέλιος.
«Μα δεν ξέρω καν τι λέει ο νόμος!» ανέφερε ο Πέτρος.
«Τότε πες κάτι για τα ΕΠΕΑΕΚ και τα ΜΔΕ που λένε οι κνίτες και οι εαακίτες» είπε ο Στέλιος.
«Αυτά ούτε που ξέρω τι είναι!» αποκρίθηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο ηγέτης της Θραύσης, σημειώνοντας ωστόσο με νόημα: «Οι εαακίτες και οι κνίτες που μιλάνε συνέχεια γι’ αυτά, κάποιοι άλλοι τα έχουν διαβάσει γι’ αυτούς και τους έχουν πει τι να λένε. Εγώ έπρεπε να κάτσω να τα διαβάζω μόνος μου αλλά βαριόμουνα. Προτιμούσα να διαβάσω το ‘Κεφάλαιο’ ας πούμε…»
«Νόμιζα ότι θα έλεγες ότι προτιμούσες να διαβάσεις τα μαθήματα της σχολής» ανέφερε περιπαικτικά ο Στέλιος.
Ο Πέτρος έβλεπε το Στέλιος να του τη λέει με τρόπο, οπότε αποφάσισε να υπερασπιστεί την επαναστατική του τιμή.
«Το σκηνικό στις γενικές συνελεύσεις μεταξύ ΠΚΣ και ΕΑΑΚ είναι σκέτο θέατρο» δήλωσε, «κι εγώ αρνούμαι να γίνω κομπάρσος»
«Δεν θέλω να σε στενοχωρήσω αρχηγέ» έκανε ο Στέλιος, «αλλά είσαι πρωταγωνιστής σε ένα άλλο θέατρο 9 χρόνια τώρα, και παίζεις τον επαναστάτη»
Ο Πέτρος έμεινε για λίγο σιωπηλός. Ο Στέλιος του την είχε μόλις πει με απόλυτα δεικτικό τρόπο.
«9 χρόνια μαλάκα, το διανοείσαι;» συνέχισε ο ίδιος, «Λίγο ακόμα και θα γίνεις σαν το Ριτζ στην ‘Τόλμη και Γοητεία’ που παίζει σ’ όλη του τη ζωή τον ίδιο ρόλο! Του μοιάζεις κιόλας, έτσι που έχετε ίδιο μαλλί…»
Στο άκουσμα του Ριτζ ο Πέτρος, αν και βαθιά θιγμένος απ’ όσα είχε ακούσει, ξέσπασε σε γέλια.
«Όχι και Ριτζ ρε μαλάκα!» είπε γελώντας, «Αυτός παίζει 20 χρόνια! Εγώ λέω να πάρω πτυχίο φέτος»
Η τελευταία φράση που εκστόμισε έκανε τον ίδιο να συνειδητοποιήσει αμέσως την ουτοπία της και να σταματήσει να γελάει. Με το ρυθμό που διάβαζε και περνούσε μαθήματα στις εξεταστικές, πρώτα θα τερμάτιζε η ‘Τόλμη και Γοητεία’ και μετά θα έπαιρνε πτυχίο. Με τη δουλειά μάλιστα που θα έπιανε –αν γινόταν τελικά δεκτός στο φροντιστήριο– θα καθυστερούσε ακόμα περισσότερο, σε σημείο να υπάρχει περίπτωση να τον προλάβει ακόμα και το τέλος των ‘Ατίθασων Νιάτων’…

Αφού καταλάγιασε ο σαματάς, ο Ευθύμης απεύθυνε μια νέα αναμενόμενη ερώτηση στο αμφιθέατρο: «Ερωτήσεις στο συνάδελφο υπάρχουν;»
Όπως ήταν αναμενόμενο, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να αντιπαρατεθεί με κάποια ερώτηση στην εκτός τόπου και χρόνου τοποθέτηση του Πέτρου.
«Ωραία λοιπόν, προχωρούμε στην ψηφοφορία» συνέχισε ο Ευθύμης. «Οι παρατάξεις να έρθουν να γράψουν τα πλαίσιά τους στο πίνακα»

«Άντε πάμε!» είπε ο Πέτρος στην παρέα της Θραύσης.
«Ρε μαλάκες παίζω φιδάκι και κοντεύω να σπάσω ρεκόρ!» είπε ο Χρήστος χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του από το κινητό.
«Ελάτε οι υπόλοιποι» είπε ο Πέτρος απευθυνόμενος στην Ελευθερία, καθώς ο Στέλιος είχε ήδη σηκωθεί από τη θέση του και ήταν έτοιμος να τον ακολουθήσει.
«Τι να ‘ρθω μωρέ…» έκανε η Ελευθερία. «Σας έχω εμπιστοσύνη ό,τι και να γράψετε!»

Ο Πέτρος με το Στέλιο δεν έχασαν άλλο χρόνο και κατέβηκαν στον πίνακα. Στη μικρή λωρίδα που τους παραχωρήθηκε στο δεξιό μέρος του πίνακα, ο Πέτρος έγραψε με κεφαλαία γράμματα ‘ΠΛΑΙΣΙΟ ΘΡΑΥΣΗΣ’.
«Παιδιά θα προτείνετε κατάληψη;» ακούστηκε μια φωνή να τους ρωτάει.
Ο Πέτρος γύρισε το κεφάλι του και είδε ένα μικρόσωμο νεαρό με στρογγυλά γυαλάκια και αραιά μαλλιά να στέκεται δίπλα τους.
«Όχι, από πού κι ως πού;» αποκρίθηκε ο Πέτρος –παρότι πριν στην τοποθέτησή του μιλούσε μέχρι και για επανάσταση– για να πάρει και μια δεύτερη γνώμη από το σύντροφό του: «Ε Στέλιο τι λες;»
«Ε, νωρίς δεν είναι ακόμα;» έκανε ο Στέλιος.
«Τι θα προτείνετε;» ρώτησε εκ νέου ο νεαρός.
«Έλα ντε;» είπε ο Πέτρος. «Λες και ξέρουμε…»
«Έχεις εσύ καμιά ιδέα;» ρώτησε ο Στέλιος τον νεαρό, για να εισπράξει την αναμενόμενη απάντηση απ’ αυτόν: «Μου πέφτει λόγος εμένα;»
«Σε όλους πέφτει λόγος» εξήγησε ο Πέτρος, μιας και ο ίδιος δεν είχε τι να προτείνει.
«Κατ’ αρχήν δεν συστηθήκαμε» παρενέβη ο Στέλιος, «Εγώ είμαι ο Στέλιος και ο αρχηγός από δω είναι ο Πέτρος»
«Τον ξέρω τον Πέτρο» αποκρίθηκε ο νεαρός προκαλώντας μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη στον ηγέτη της Θραύσης που το επαναστατικό του μεγαλείο ήταν γνωστό σε όλο το Φυσικό, για να συνεχίσει συστήνοντας τον εαυτό του: «Εγώ είμαι ο Θοδωρής»
«Χάρηκα» είπαν μ’ ένα στόμα ο Πέτρος και ο Στέλιος και οι τρεις νέοι ανταλλάξανε τις απαραίτητες τυπικές χειραψίες.
«Λοιπόν τι θα γράψουμε στον πίνακα;» ρώτησε ο Πέτρος. «Θοδωρή έχεις καμία ιδέα;»
«Χμ…» σκέφτηκε για λίγο ο Θοδωρής, για να πει τελικά: «Καμία υποχώρηση απέναντι στο Υπουργείο Παιδείας – Δημόσια και δωρεάν παιδεία – Επανάσταση η μόνη λύση»
«Γαμάτο!» απάντησε ενθουσιασμένος ο Πέτρος.
«Στέλιο τι λες;» απευθύνθηκε στο καπάκι ο ηγέτης της Θραύσης στον σύντροφό του.
«Καλό ακούγεται» ανέφερε ο Στέλιος.
«Ωραία λοιπόν» έκανε ο Πέτρος και πήρε την κιμωλία και άρχισε να γράφει το πλαίσιο στον πίνακα.

Μέσα σε 3 λεπτά, και τα 4 πλαίσια είχαν γραφτεί στον πίνακα. Με μια γρήγορη ματιά ο Πέτρος είδε ότι κάτω από τις καθιερωμένες σάλτσες, η ΠΚΣ πρότεινε συμμετοχή στην μεθαυριανή απεργία του ΠΑΜΕ τα ΕΑΑΚ συμμετοχή στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο του ερχόμενου Σαββάτου ενώ η ΔΑΠ παράσταση διαμαρτυρίας στο Τμήμα για το μάθημα της Πυρηνικής Φυσικής αύριο στις 12.

«Τουλάχιστον η ΔΑΠ δεν θα κατεβάσει πανό που να γράφει ‘Σύλλογος Φυσικού’ στην παράσταση διαμαρτυρίας όπως θα κάνουν οι άλλοι δύο στα συλλαλητήριά τους» σημείωσε με σημασία ο Πέτρος.
«Έτσι είναι» συμφώνησε ο Στέλιος σημειώνοντας επίσης: «Φαντάζεσαι εμείς που προτείνουμε επανάσταση, μόλις ξεσπούσε επανάσταση να κατεβάζαμε πανό που να έγραφε ‘Σύλλογος Φυσικού’;», που συμπαρέσυρε σε γέλια τον ήρωά μας.

«Ξεκινάει η διαδικασία της ψηφοφορίας!» φώναξε ο Ευθύμης με το που ολοκληρώθηκε η αναγραφή των πλαισίων στον πίνακα. «Παρακαλούνται οι συνάδελφοι να καθίσουν στα έδρανά τους για να γίνει σωστά η καταμέτρηση των ψήφων!»
Οι περισσότεροι φοιτητές που ήταν όρθιοι κάθισαν κάτω ενώ κάποιοι άλλοι έφυγαν από το αμφιθέατρο κρίνοντας ότι η ψηφοφορία ήταν –και όντως ήταν– εντελώς ανούσια. Ο Πέτρος και ο Στέλιος παίρνοντας μαζί τους και το Θοδωρή ανέβηκαν στις θέσεις τους.
«Παιδιά, από δω ο Θοδωρής» έκανε ο Πέτρος συστήνοντάς τον ομώνυμο αγωνιστή στους υπόλοιπους της παρέας.
«Χάρηκα» έκανε η Ελευθερία ενώ ο Χρήστος χαιρέτισε σηκώνοντας απλά το χέρι του για να μην σηκώσει το βλέμμα του από το κινητό και αφήσει το φιδάκι να τρακάρει στον τοίχο ή την ουρά του.

Η ψηφοφορία του πρώτου γύρου έδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. ΔΑΠ 48 ψήφοι, ΠΚΣ 22, ΕΑΑΚ 12, Θραύση 4.
Ένα μεγάλο χειροκρότημα ξέσπασε στα έδρανα των δαπιτών που συνοδεύτηκε από το κλασικό, πιθηκικό, σύνθημα: «Και Α, και Ου, και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ»

«Καλά, ούτε ένας παραπάνω δεν συγκινήθηκε να μας ψηφίσει;» εξέφρασε ο Στέλιος τον προβληματισμό του στον Πέτρο για να εισπράξει την στωική απάντηση από τον τελευταίο ότι «Οι μάζες δεν είναι ακόμα έτοιμες να αποδεχτούν ρηξικέλευθα αιτήματα σαν τα δικά μας»

«Στο δεύτερο γύρο περνάνε τα πλαίσια της ΔΑΠ και της ΠΚΣ!» ανακοίνωσε στη συνέχεια ο Ευθύμης, για να πει ευθύς αμέσως: «Ο συνάδελφος από την ΕΑΑΚ έχει το λόγο για να τοποθετηθεί για το δεύτερο γύρο!»
«Συνάδελφοι» ξεκίνησε να λέει ο Αντώνης, «αρνούμαστε να μπούμε στη λογική του λιγότερο κακού. Θεωρούμε ότι τόσο το πλαίσιο της ΔΑΠ όσο και το πλαίσιο της ΠΚΣ κινούνται σε αντιδραστική κατεύθυνση. Κατά συνέπεια, δεν ψηφίζουμε κανέναν στο δεύτερο γύρο»

«Συνάδελφε από τη Θραύση, εσείς θα στηρίξετε κάποιο πλαίσιο στο δεύτερο γύρο;» απευθύνθηκε στον Πέτρο τότε ο Ευθύμης.
Ο ηγέτης της Θραύσης, υπό άλλες συνθήκες μπορεί και να στήριζε το πλαίσιο της ΠΚΣ για να μη βγει αυτό της ΔΑΠ, αλλά λόγω των πρόσφατων προσωπικών του αντιδικιών με τους κνίτες, αποφάσισε να μην στηρίξει κανέναν.
«Προτείνουμε στο δεύτερο γύρο την ψήφο κατά συνείδηση!» απάντησε λακωνικά.
«Ωραία λοιπόν» έκανε ο Ευθύμης, «ξεκινάει η ψηφοφορία για το δεύτερο γύρο!»

Στο δεύτερο γύρο η ΔΑΠ συγκέντρωσε 52 ψήφους, 4 επιπλέον ψήφους από κάποιους αφελείς που είχαν ξεχάσει να την ψηφίσουν στον πρώτο γύρο, ενώ η ΠΚΣ μόλις 27. Τα χειροκροτήματα και τα συνθήματα των δαπιτών πλημμύρισαν την αίθουσα για μια ακόμη φορά, προκαλώντας την φυσική αποστροφή των ψηφοφόρων των αριστερών παρατάξεων.

«Περνάει το πλαίσιο της ΔΑΠ!» φώναξε εν κατακλείδι ο Ευθύμης για να τον διαδεχτεί ο Ξενοφώντας ο οποίος έβγαλε μια λιτή ανακοίνωση: «Συνάδελφοι, σας περιμένουμε όλους αύριο στις 12 η ώρα στην παράσταση διαμαρτυρίας στο Τμήμα για το μάθημα της Πυρηνικής Φυσικής»

Η ώρα είχε πάει 4 και είκοσι, και μια ακόμα επεισοδιακή συνέλευση είχε μόλις τελειώσει. Οι φοιτητοπατέρες, αφού είχαν κάνει το σόου τους, αποχωρούσαν σιγά-σιγά από την αίθουσα. Μαζί αποχωρούσαν και τα ποίμνιά τους. Τελευταία βγήκε από την αίθουσα η 5μελής πλέον παρέα της Θραύσης.

Το μόνο που απασχολούσε τον Πέτρο τώρα ήταν να συναντήσει τον Ανδρέα και να συζητήσουν για τη δουλειά στο φροντιστήριο. Πρότεινε λοιπόν στην παρέα να κάτσουν για λίγη ώρα στο κυλικείο, μιας και από στιγμή σε στιγμή θα κατέφθανε εκεί ο εκκεντρικός μαθηματικός, όπως του είχε υποσχεθεί…

* * *

Η ολιγομελής παρέα της Θραύσης κάθισε σε ένα από τα τραπεζάκια του κυλικείου του Φυσικού. Η ώρα ήταν περασμένη και το κυλικείο σχεδόν άδειο, οπότε δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν θέση.

«Λοιπόν παιδιά, τι πρωτοβουλίες λέτε να πάρουμε;» πήρε το λόγο ο Θοδωρής λίγα δευτερόλεπτα αφότου κάθισε στο τραπέζι η παρέα.
«Πρωτοβουλίες σαν Θραύση εννοείς;» τον ρώτησε ο Πέτρος.
«Ε ναι, τι άλλο;» αποκρίθηκε ο Θοδωρής.
«Χμ…» έκανε ο Πέτρος σκεπτικός. Η αλήθεια ήταν ότι ο ήρωάς μας ποτέ δεν βαριόταν να εξηγεί σε τρίτους τις θέσεις της οργάνωσής του. Πόσο μάλλον τώρα, που είχε απέναντί του ένα κατά τα φαινόμενα ειλικρινά ενδιαφερόμενο άτομο. Πήρε λοιπόν μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να εξηγεί: «Το ζητούμενο είναι οργανώσουμε το φοιτητικό κίνημα ώστε να αποκρούσει τα επερχόμενα μέτρα του Υπουργείου Παιδείας, αλλά και να μπορέσει να συνδεθεί με το εργατικό κίνημα. Χρειάζεται ένα παλλαϊκό κίνημα, που θα έχει στόχο τον κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους τους…»
Η Ελευθερία έδειχνε να έχει εντυπωσιαστεί και κοιτούσε τον Πέτρος στα μάτια, χωρίς όμως ο ήρωάς μας να έχει αντιληφθεί τίποτα. Ίσως επειδή η Ελευθερία δεν ήταν τόσο όμορφη για να τραβήξει την προσοχή του, ακόμα κι αν η δικιά της προσοχή ήταν στραμμένη εξ ολοκλήρου σ’ αυτόν.
Ο Θοδωρής ωστόσο, έμεινε για λίγο σκεφτικός μ’ αυτά που άκουσε.
«Δεν συμφωνώ» απάντησε τελικά ο διοπτροφόρος νεαρός. «Η εξουσία δεν πρέπει να είναι η επιδίωξή μας, παρά η αυτοθέσμιση της κοινωνίας…»
«Ωχ, πέσαμε σε αναρχοαυτόνομο…» σκέφτηκε ο Πέτρος. «Τι τον φωνάξαμε στη Θραύση;» Και είναι αλήθεια ότι δεν μπορούσαν να τα βρουν μεταξύ τους ούτε κατ’ ελάχιστο, ειδικά όταν ο Θοδωρής όλο και κάποια ατάκα θα ξεστόμιζε, του στυλ «Το ΕΑΜ ήταν εθνικιστικό και μικροαστικό» ή «Η σωστή τακτική στην κατοχή ήταν η συναδέλφωση Ελλήνων και Γερμανών στρατιωτών στα χαρακώματα».
«Αλλιώς θα ήταν η ίδια ακριβώς φάση με το ΕΑΜ που επιχείρησε να καταλάβει την εξουσία» συμπλήρωσε ο Θοδωρής· ο Πέτρος είχε στ’ αλήθεια καταφέρει να μπει στο μυαλό του.
«Δηλαδή καλά έκανε το ΚΚΕ και παρέδωσε τα όπλα στη Βάρκιζα θες να πεις…» ανέφερε, αρκετά εκνευρισμένος πλέον ο ηγέτης της Θραύσης. Το ίδιο εκνευρισμένοι έδειχναν ο Στέλιος κι ο Χρήστος με αυτά που άκουγαν από το Θοδωρή, ενώ η Ελευθερία παρακολουθούσε το διάλογο με ενδιαφέρον και θαυμασμό προς τον Πέτρο.
«Αν θες τη γνώμη μου, ναι, καλύτερα που τα έδωσε, αλλιώς θα δημιουργούσε ένα ακόμα καθεστώς τρόμου, δίπλα στα υπόλοιπα του Ανατολικού Μπλοκ…» ήταν η απάντηση του Θοδωρή που τους άφησε άναυδους όλους στην παρέα.
Ο Πέτρος αιφνιδιάστηκε με αυτά που άκουσε αλλά δεν αντέδρασε, από αβρότητα. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με το Χρήστο ο οποίος πήρε το λόγο και είπε κατάμουτρα στο Θοδωρή: «Τι είναι αυτά που λες ρε καραγκιόζη;»

Ο Θοδωρής λούφαξε και δεν μίλησε, σαν να ένιωσε στο πετσί του αυτό το καθεστώς τρόμου στο οποίο αναφερόταν προηγουμένως.
«Ήρεμα ρε παιδιά! Ήρεμα!» μεσολάβησε τελικά ο ψύχραιμος Στέλιος. «Μπορεί να διαφωνεί για το ΕΑΜ αλλά να συμφωνεί για τα φοιτητικά»
«Ναι ρε Χρήστο, καλά σου λέει ο Στέλιος» συμπλήρωσε επίσης κατευναστικά ο Πέτρος, ο οποίος όμως μέσα του χαιρόταν που ο πιστός του σύντροφος τον έβγαλε από τη δύσκολη θέση να πει τα ίδια ακριβώς πράγματα προς τον αντιδραστικό συνομιλητή του.
«Πίσω από κάθε αναρχικό κρύβεται ένας φιλελεύθερος» ήταν η ρήση του Τρότσκι που ήρθε τότε στο μυαλό του ήρωά μας. Και όντως, δεν μπορούσε να βρει καλύτερη επιβεβαίωση από το εν λόγω περιστατικό με το Θοδωρή.

«Γεια σας παιδάκια!» ακούστηκε τότε ξαφνικά μια γυναικεία φωνή δίπλα από το τραπεζάκι της παρέας. Ήταν η Ράνια που μόλις είχε σκάσει μύτη στη κυλικείο.

Κρύος ιδρώτας έλουσε τον Πέτρο, ο οποίος όμως ήταν εδώ και μέρες προετοιμασμένος για το ενδεχόμενο να συναντήσει την πάλαι ποτέ αγαπημένη του, και δεν έκανε κάποια σπασμωδική κίνηση που θα υποδήλωνε πανικό. Αντιθέτως, έστρεψε το βλέμμα του όσο πιο μακριά γινόταν απ’ αυτήν.

«Γεια σου Ράνια» έκανε ο Στέλιος με τον που την είδε.

Η Ράνια έσπευσε να πάρει μια καρέκλα από το διπλανό, άδειο τραπέζι και να γίνει ένα με την παρέα.

Ακούγοντας το Στέλιο να φωνάζει τη Ράνια με το όνομά της, η Ελευθερία διαπίστωσε ότι επρόκειτο για την κοπέλα που είχε κλέψει την καρδιά του ήρωά μας, κάτι που δεν είχε καταφέρει να κάνει μέχρι στιγμής η ίδια. Το βλέμμα που την έριξε ήταν βλοσυρό και εξονυχιστικό. Αμέσως η Ελευθερία διαπίστωσε ότι εμφανισιακά υπολείπονταν κατά πολύ της ανταγωνίστριάς της, οπότε το πήρε απόφαση ότι δεν είχε νόημα να διεκδικήσει τον Πέτρο.

«Βρε βρε ποια ήρθε!» φώναξε τότε ο Χρήστος με το που πήρε η Ράνια θέση στο τραπέζι.
Η Ράνια αυτομάτως κατάλαβε ότι το κλίμα δεν την πολυσήκωνε αλλά η επιθυμία της να βρεθεί δίπλα στον Πέτρο την έκανε να πεισμώσει και να μη θέλει να φύγει.
«Ράνια, από δω η Ελευθερία και ο Θοδωρής, νέα μέλη της Θραύσης» ανέλαβε να κάνει τις απαραίτητες συστάσεις ο ευγενικός νέος της παρέας Στέλιος.
«Χάρηκα πολύ έκανε η Ράνια προς τους δύο νέους, για να συνεχίσει προς τον Πέτρο: «Πετράκη τι κάνεις;»
Ο Πέτρος κοκάλωσε. Τι να της έλεγε τώρα, που είχε σκοπό να μην της ξαναμιλήσει;
«Γεια…» επιχείρησε να πει αλλά δεν πρόφτασε, μιας και τον πρόλαβε ο Χρήστος λέγοντας: «Αφού δεν σου μιλάει ο δάσκαλος, τι το ζορίζεις το πράγμα;»
«Δεν απευθύνθηκα σε σένα!» του απάντησε απότομα και με την ίδια αγένεια η Ράνια.
«Κι όμως» έκανε ο Χρήστος, «σε μένα απευθυνόσουν, γιατί ήξερες ότι ο Πέτρος δεν θα σου απαντούσε. Βαθιά μέσα σου το ξέρεις ότι ο Πέτρος δεν θέλει να σου ξαναμιλήσει αλλά δεν θες να το παραδεχτείς!»
«Αγοράκι, έχεις πρόβλημα στο μυαλό!» αποπήρε τον μικρό η Ράνια, «Να πας να σε κανένα ψυχίατρο να σε δει!»
«Κι εσύ να πας σε κανένα διαιτολόγο να σου προτείνει καμιά δίαιτα για τα περιττά κιλά των διακοπών, γιατί βλέπω στις διακοπές του ‘δωσες και κατάλαβε στο φαγητό…» της απάντησε ατάραχος ο Χρήστος.
Στο άκουσμα της τελευταίας ατάκας του Χρήστου, ο Πέτρος δεν άντεξε και ξέσπασε σε δυνατά γέλια. Τα γέλια του Πέτρου ήταν η χαριστική βολή για την εύθραυστη ψυχοσύνθεση της Ράνιας, η οποία δεν άντεξε και έβαλε τα κλάματα, και σηκώθηκε από τη θέση της με σκοπό να βγει από την αίθουσα.

«Καλά, τι μαλάκες που είστε ρε…» ανέφερε εντελώς απαξιωτικά ο Στέλιος στους φίλους του και έκανε να σηκωθεί να προλάβει τη φίλη του.
Η κίνηση αυτή του Στέλιου λειτούργησε ως καμπανάκι για τον Πέτρο, ο οποίος με ένα σάλτο σηκώθηκε από τη θέση του και κάνοντας νόημα στο Στέλιο ότι θα τακτοποιήσει ο ίδιος το ζήτημα, έτρεξε πίσω από τη Ράνια.

«Ράνια! Μη φεύγεις!» της είπε προφτάνοντάς την μόλις αφότου είχε βγει από το κυλικείο.
«Άσε με ήσυχη!» απάντησε με λυγμούς η Ράνια. «Μη μου ξαναμιλήσεις!»
«Συγνώμη που γέλασα» απολογήθηκε ο Πέτρος. «Πραγματικά δεν ήταν μέσα στις προθέσεις μου να σε προσβάλω»
«Μην ανησυχείς, δεν ήταν η πρώτη φορά που με πρόσβαλες!» του είπε η Ράνια με δάκρυα στα μάτια.
«Γιατί πότε σε ξαναπρόσβαλα;» ρώτησε αφελώς ο Πέτρος.
«Ώστε δεν θυμάσαι ε;» αποκρίθηκε η Ράνια καθώς σκούπιζε τα μάτια της με ένα χαρτομάντηλο που έβγαλε από την τσέπη της. «Τη μια στην καφετέρια στα Εξάρχεια που μου φέρθηκες σαν να ‘μουν κανένα σκουπίδι! Την άλλη φορά με το φίλο σου τον Ανδρέα που με έβρισε κι εσύ δεν είπες τίποτα! Μετά όταν σε πήρα τηλέφωνο σπίτι σου και άρχισες τις Χριστοπαναγίες! Γιατί μου τα κάνεις αυτά;»
«Εσύ γιατί με είχε τόσο καιρό σκυλάκι σου ενώ τα είχες με άλλον; Μου λες;» ανταπέδωσε τις κατηγορίες ο Πέτρος που άρχισε να φορτώνει μ’ αυτά που άκουγε.
Η Ράνια σάστισε. Ο Πέτρος έθιγε ευθέως ένα θέμα που έπρεπε κάποια στιγμή να ξεκαθαριστεί.
«Εγώ δεν εννοούσα τίποτα!» υποκρίθηκε η Ράνια. «Δεν φταίω αν εσύ κατάλαβες άλλα!»
Ο ήρωάς μας τώρα είχε τσαντιστεί για τα καλά.
«Αφού δε με γουστάρεις τότε τι θες από τη ζωή μου;» της είπε ορθά-κοφτά.
«Απλά μου αρέσει η παρέα σου, και ήθελα να είμαστε φίλοι. Κακό είναι;» ανέφερε η Ράνια, που πλέον είχε σταματήσει να κλαίει.
«Εγώ πειράζει που σε θεωρώ βλαμμένη και δεν γουστάρω καθόλου την παρέα σου;» της απάντησε αποστομωτικά ο Πέτρος, μην πιστεύοντας τον εαυτό του.
Με το άκουσμα της τελευταίας αποστροφής του Πέτρου, η Ράνια ξανάβαλε τα κλάματα.

«Μην κλαις τόσο πολύ θα σου χαλάσει το μακιγιάζ!» θέλησε να της πει σαν γνήσιος άντρας-γουρούνι ο Πέτρος αλλά το μετάνιωσε.
«Έλα μην κάνεις έτσι!» της είπε τελικά, και την χάιδεψε απαλά στο πρόσωπο.

Η Ράνια έδειξε να γαληνεύει από το απαλό άγγιγμα του Πέτρου. Με μια αστραπιαία κίνηση, έπιασε με το χέρι της το δικό του και το χάιδεψε τρυφερά.

Ο Πέτρος προς στιγμή ένιωσε να χάνει τα λογικά του. Το βλέμμα του καρφώθηκε στο δικό της. Σαν από ένστικτο το άλλο του χέρι που ήταν ελεύθερο τυλίχτηκε γύρω από το λαιμό της. Τα πρόσωπά τους είχε έρθει πολύ κοντά, η έλξη φαινόταν μεγάλη και ακατανίκητη. Χιλιοστά πριν τα χίλια τους ακουμπήσουν, όμως, η Ράνια αποτράβηξε το κεφάλι της προς τα δεξιά, αφήνοντας τον ήρωά μας σύξυλο να σπαρταράει στην αγκαλιά της.
«Σ’ αγαπώ!» της είπε τότε χωρίς να το πολυσκεφτεί.
Η Ράνια ξαφνιάστηκε, αλλά δεν αιφνιδιάστηκε.
«Άντε βρε χαζούλη!» έκανε, έχοντας σταματήσει να κλαίει και μάνι-μάνι απομακρύνθηκε από την αγκαλιά του ήρωά μας.
«Όχι ρε πούστη!» σκέφτηκε ο Πέτρος με το που συνειδητοποίησε τι είπε. Την αποφασιστικότητα που έδειξε τις προάλλες απέναντι στη Ράνια, την ακύρωσε εντελώς σήμερα λέγοντάς της ότι την αγαπάει. Τι του συνέβαινε αλήθεια; Ήταν τόσο αγαθός που μια αγκαλιά αρκούσε να τον κάνει να παραλύσει και να συμπεριφερθεί μ’ αυτό τον ανώριμο τρόπο;

Αν άλλοτε ο Πέτρος είχε έστω και μια απειροελάχιστη πιθανότητα να κάνει κάτι με τη Ράνια, πλέον την είχε απολέσει. Αυτό που επήγε τώρα να κάνει ήταν να επινοήσει ένα ψέμα που θα δικαιολογούσε αυτό το αψυχολόγητο «Σ’ αγαπώ» που είχε εκστομίσει.

Το πιο λογικό ψέμα που του ερχόταν στο μυαλό ήταν ότι δεν το εννοούσε παρά το ‘πε για αστείο. Κακόγουστο αστείο μεν να πεις ψέματα σε μια κοπέλα ότι την αγαπάς, αλλά στην τελική λιγότερο ντροπιαστικό από το να πεις αλήθεια ότι την αγαπάς ενώ ξέρεις ότι αυτή απλά παίζει μαζί σου.

«Αλήθεια με θεωρείς βλαμμένη και δεν γουστάρεις την παρέα μου;» ρώτησε τότε η Ράνια όλο νάζι επανερχόμενη σε απόσταση αναπνοής και σφίγγοντάς του το χέρι απαλά.
Ο Πέτρος, που εξακολουθούσε να είναι χαμένος στις σκέψεις του, παρέλυσε εκ νέου από το άγγιγμα της αγαπημένης του.
«Όχι… εγώ δεν… το είπα απλά επειδή ήμουνα τσαντισμένος» απάντησε τελικά με δυσκολία· παρόλα αυτά, βαθιά μέσα του, εξακολουθούσε να τη θεωρεί βλαμμένη – και μαλακισμένη επίσης.

Φωνές ακούστηκαν ξαφνικά από φοιτητές που εξέρχονταν από το κυλικείο, και οι δύο νέοι αποτράβηξαν σταδιακά τα χέρια τους ο ένας απ’ τον άλλο, λες και είχαν κάνει κάτι το απαγορευμένο. Λες και φοβόντουσαν, μεταξύ άλλων, μην πρόκειται για κανένα εαακίτη, ή ακόμα και τον ίδιο τον πολυτραυματία Ιάσονα, που θα τους έπιανε στα πράσα. Γρήγορα όμως ο ήρωάς μας απώθησε τη σκέψη αυτή από το μυαλό του· δεδομένου ότι η συνέλευση κράτησε πολλή ώρα, οι εαακίτες είχαν σίγουρα εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο και είχαν πάει για μπυροκατάνυξη στα Εξάρχεια, ενώ συγκεκριμένα ο Ιάσονας, για να μην είχε έρθει το πρωί στη συνέλευση, δεν υπήρχε περίπτωση να εμφανιστεί τώρα, κατόπιν εορτής.

«Πάμε μέσα, στα παιδιά» ανέφερε αμήχανα ο Πέτρος.
«Πάμε» απάντησε, καθόλου αμήχανα όμως, η Ράνια, σαν να ήταν έτοιμη για μια τέτοια κατάσταση· με άλλα λόγια σαν να είχε σχεδιάσει από πριν το όλο σκηνικό. Φυσικά ο Πέτρος το αντιλήφθηκε, όμως δεν κάθισε να το φιλοσοφήσει, μιας και τον απασχολούσε ένα ουσιωδέστερο ζήτημα: αυτό το «Σ’ αγαπώ» που είχε πει προηγουμένως, είτε το είχε πει σοβαρά, είτε το είχε πει για πλάκα, αν τύχαινε να το μάθει κάποια στιγμή ο Ιάσονας, θα το εκλάμβανε όχι μόνο ως προσβολή προς τη γκόμενά του, αλλά και ως πρόκληση για τον ίδιο και την παράταξή του. «Αυτό μου έλειπε» σκέφτηκε ο ήρωάς μας, «τώρα που σταμάτησε να με κυνηγάει η ΚΝΕ ν’ αρχίσουν να με κυνηγάνε τα ΕΑΑΚ…». Το μόνο που έμενε να ελπίζει ήταν να μην της ξεφύγει τίποτα της Ράνιας και άθελά της τον εκθέσει. Μπορούσε όμως να ελπίζει κάτι τέτοιο ή η Ράνια, ως ένα κλασικό γύναιο που ήταν, θα προσπαθούσε να τη φέρει και μ’ αυτό τον τρόπο;

«Τώρα που θα πάμε μέσα πες σε παρακαλώ στο Χρήστο να μη με ξανακοροϊδέψει» ζήτησε ως χάρη η Ράνια στον ήρωά μας λίγο πριν φτάσουν στο τραπέζι της παρέας.
«Έννοια σου και δεν πρόκειται να σου πει τίποτα» τη διαβεβαίωσε ο Πέτρος.

«Χρήστο σε παρακαλώ μην ξανακοροϊδέψεις τη Ράνια» ψιθύρισε ο Πέτρος στο αυτί του μικρού συντρόφου του επιστρέφοντας στη θέση του.
«Τελικά είσαι μεγάλος μουνόδουλος…» σάρκασε επίσης ψιθυριστά ο Χρήστος.
«Ρε μην είσαι μαλάκας. Please» τον παρακάλεσε ο Πέτρος, «Προσπάθησε να φερθείς ώριμα για μια φορά στη ζωή σου»
«Για ποιο λόγο;» απόρησε εύλογα ο Χρήστος.
«Για να μη φέρεις το δάσκαλό σου σε δύσκολη θέση» εξήγησε ο Πέτρος.
Ο Χρήστος έδειξε να σοβαρεύει απότομα με την τελευταία φράση του συντρόφου του.
«Δάσκαλε με συγκίνησες» είπε, για να συμφωνήσει τελικά: «Άντε, εντάξει. Δεν πρόκειται να πω τίποτα»
«Έτσι μπράβο» τον επαίνεσε ο Πέτρος και έκανε νόημα στη Ράνια να κάτσει στην άδεια καρέκλα δεξιά του.

«Εντάξει τελικά;» ρώτησε κατόπιν ο Στέλιος τον Πέτρο που καθόταν στα αριστερά του.
«Ναι, τα τακτοποίησα όλα» αποκρίθηκε ο Πέτρος.
Στην πραγματικότητα όμως, όχι μόνο δεν τα τακτοποίησε, αλλά τα έμπλεξε περισσότερο απ’ όσο ήταν ήδη μπλεγμένα· μπλεγμένα, όπως μπλεγμένες ήταν και οι σκέψεις του σε ένα ατελείωτο κουβάρι σύγχυσης.

«Πώς γίνεται και μια γυναίκα από κει που την έχεις παντελώς γραμμένη να σε ξαναρίχνει σε χρόνο ρεκόρ στα δίχτυα της;» αναλογιζόταν ο μεγάλος μας επαναστάτης και έπλεε σε πελάγη εσωτερικής αναζήτησης. «Αν η επανάσταση είναι έννοια που αντιμετωπίζεται ανορθολογικά, τότε τι είναι ο έρωτας;» σκέφτηκε, και άναψε τσιγάρο.

«Λοιπόν Ράνια» πήρε το λόγο ο Στέλιος, «θα μας εκπροσωπήσεις στους μεταπτυχιακούς φοιτητές σαν μέλος της Θραύσης;»
Εκείνη τη στιγμή ο Πέτρος έκανε μια ρουφηξιά από το τσιγάρο του, και μ’ αυτό που άκουσε κόντεψε να πνιγεί. Άρχισε να ξεροβήχει έντονα ενώ το πρόσωπό του είχε γίνει κατακόκκινο.
«Πέτρο είσαι καλά;» είπε με αγωνία η Ράνια πιάνοντας του απαλά το μπράτσο και την πλάτη.
Ο Χρήστος έκανε ένα μορφασμό αγανάκτησης, διαβλέποντας σωστά ότι η Ράνια επιχειρούσε με αγγίγματα και αγκαλίτσες να κάνει το δάσκαλό του και πάλι σκυλάκι της. Η Ελευθερία δε, παρέμεινε ανέκφραστη και δεν άφησε τους άλλους να καταλάβουν την απογοήτευση που την είχε κυριεύσει – ήταν συνηθισμένη εξάλλου σε παρόμοιες καταστάσεις όπου κάποια πιο όμορφη από αυτήν την έβγαζε εκτός συναγωνισμού στη διεκδίκηση ενός άνδρα.

«Καλά είμαι, καλά…» έκανε ο Πέτρος βήχοντας για τελευταία φορά και καθαρίζοντας τελείως πια το λαιμό του. Παράλληλα, δεν παρέλειψε να ρίξει ένα άγριο επικριτικό βλέμμα στο Στέλιο. Ο ήρωάς μας, ακόμα κι αν είχε αναπτερωθεί το ερωτικό ενδιαφέρον του για τη Ράνια, εξακολουθούσε να την θεωρεί ακατάλληλη για τη Θραύση, πόσο μάλλον να της εμπιστευτεί την εκπροσώπηση στους μεταπτυχιακούς που, καλοπροαίρετα πλην όμως αφελώς, πρότεινε ο Στέλιος. Ο Στέλιος δε, απ’ την πλευρά του δεν είπε τίποτα, μην έχοντας προφανώς διαισθανθεί το μέγεθος της γκάφας που είχε κάνει.

«Ωραία παρέα μαζέψαμε στη Θραύση» αναλογίστηκε ο Πέτρος, «τον αναρχοαυτόνομο τον αντιδραστικό, τη χαζογκόμενα που δεν ξέρει πού της πάν’ τα τέσσερα και το μαλάκα που τους αφήνει όλους αυτούς να γίνουν μέλη!»

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ξεπρόβαλε στην είσοδο του κυλικείου η φιγούρα του Ανδρέα. Ο Πειραιώτης μαθηματικός φορούσε το κλασικό δερμάτινο μπουφάν μηχανής ενώ το κράνος του ήταν περασμένο βαθιά μέσα από το δεξί του χέρι. Τα σχετικά μακριά μαλλιά και γένια του και η άγρια όψη του τον καθιστούσαν απόμακρο σε έναν που δεν τον γνώριζε. Σαν είδε όμως τον Πέτρο σε ένα παρακείμενο τραπέζι, φρόντισε να αφήσει ένα χαμόγελο να ζεστάνει το πρόσωπό του. Το χαμόγελο όμως αυτό του Ανδρέα γρήγορα εξαλείφθηκε και έδωσε τη θέση του σε ένα βλέμμα απορίας σαν είδε δίπλα στο φίλο του να κάθεται η Ράνια· η Ράνια την οποία είχε προσβάλει με το χειρότερο τρόπο εκείνη την μοιραία νύχτα του Γενάρη στα Εξάρχεια.

Ένα ακόμα πιο κρύο βλέμμα φόρεσε τότε η Ράνια σαν αναγνώρισε τον Ανδρέα να ζυγώνει απειλητικά στο τραπέζι της παρέας της Θραύσης. Αμέσως κοίταξε τον Πέτρο κατάματα σαν να του ζητούσε να παρέμβει και πάλι, όπως πριν με το Χρήστο, όπου τα είχε καταφέρει ομολογουμένως θαυμάσια. Ο Πέτρος το αντιλήφθηκε και έσπευσε να κάνει νόημα στον Ανδρέα να μην εκστομίσει καμιά καφρίλα, όμως ο τελευταίος πρόλαβε να πει στο φίλο του: «Κατάφερε βλέπω να σε βάλει και πάλι στο βρακί της…»

Πριν προλάβει η Ράνια ή ο Πέτρος να αντιδράσουν, παρενέβη ο Χρηστάκης, που ως τότε καθόταν ήσυχος: «Πες τα ρε φίλε, γιατί όταν του τα λέω εγώ με γράφει στ’ αρχίδια του!»

Η Ελευθερία κι ο Στέλιος διέβλεψαν αμέσως το εχθρικό προς τη Ράνια κλίμα από τους φίλους του Πέτρου και παρέμειναν σιωπηλοί, ενώ ο Θοδωρής παρακολουθούσε τη σκηνή με απορία, γιατί εκείνη τη στιγμή το μυαλό του τριγύριζε ανάμεσα στη φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας και την πολιτική αυτονομία.

«Εχμ, να σας συστήσω» έκανε ο Πέτρος προσπαθώντας να αλλάξει θέμα και να αναστρέψει το εχθρικό κλίμα. «Από δω ο φίλος μου ο Ανδρέας, μεταπτυχιακός στο Μαθηματικό. Από δω τα παιδιά από το Φυσικό: ο Χρήστος, ο Στέλιος, η Ελευθερία και ο Θοδωρής, και η…» – δίστασε μια στιγμή – «η Ράνια, που έχετε γνωριστεί…»
«Χαρήκαμε» είπαν Στέλιος, Ελευθερία και Θοδωρής με ένα στόμα, και Ανδρέας αναταπέδωσε με ένα διακριτικό χαμόγελο που γρήγορα βυθίστηκε στα πυκνά γένια του. Η Ράνια, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν καταδέχτηκε να τον χαιρετήσει, ενώ ο Χρήστος πετάχτηκε και είπε: «Είσαι ο γνωστός Ανδρέας;»
«Που σου γέμισε τον κώλο κρέας;» απάντησε εύστοχα ο Ανδρέας, προκαλώντας το γέλιο στην παρέα, εκτός της Ράνιας που εξακολουθούσε να είναι μουτρωμένη και του Θοδωρή που ήταν ο κλασικός αυτιστικός αναρχοαυτόνομος που δεν μπορούσε να γελάσει με τέτοια σεξιστικά αστεία.

Ο Πέτρος ένιωσε προσωρινά ανακουφισμένος που η κουβέντα εξετράπη σε βλακείες και δεν επικεντρωνόταν πια στη Ράνια.

«Ξέρεις» έκανε τότε ο Χρήστος προς τον Ανδρέα, «ο Πέτρος μου έλεγε τις προάλλες για μια Ιωάννα που είχατε γνωρίσει στα Εξάρχεια, μια ξανθιά μουνάρα. Είναι αλήθεια τόσο ωραία ή μήπως ο δάσκαλος υπερβάλλει;»
Πριν ο Πέτρος ή η Ράνια προλάβουν να σκεφτούν οτιδήποτε, ο Ανδρέας έδωσε μια απόλυτα κατατοπιστική απάντηση: «Μιλάμε ήταν ένα από τα μεγαλύτερα θεόμουνα που έχω συναντήσει»
«Κάβλωσες ε;» συνέχισε ο Χρήστος.
«Σου λέω έτρεχε το σπέρμα από το παντελόνι!» απάντησε ο Ανδρέας.
Ένα αυθόρμητο γέλιο βγήκε από τα σωθικά του Πέτρου όμως φρόντισε να το επικαλύψει με βήχα και να μη φέρει σε ακόμα πιο δύσκολη θέση τη Ράνια, που με αυτά που άκουγε κόντευε να πάθει νευρικό κλονισμό, ενώ Στέλιος και Ελευθερία κοιτούσαν με απορία.
«Λοιπόν Ανδρέα κάτι με ήθελες» φρόντισε να πει ο ήρωάς μας ώστε να σώσει την κατάσταση, και σηκώθηκε από τη θέση του, πηγαίνοντας με τον Ανδρέα αρκετά παραπέρα, έξω από το κυλικείο.
«Έχω χάσει πολλά επεισόδια με τη Ράνια;» ρώτησε ο γενειοφόρος μαθηματικός τον Πέτρο σαν βγήκαν έξω.
«Ρε please, μην με φέρνεις σε δύσκολη θέση» τον παρακάλεσε ο Πέτρος, για να απαντήσει τελικά στην ερώτησή του με νόημα: «Τα έχω κάνει σαν τα μούτρα μου…»
«Τουλάχιστον τη γάμησες;» διατύπωσε μια κομβική απορία του ο Ανδρέας.
«Δεν την βλέπω έτσι…» εξήγησε ο Πέτρος, κάνοντας εμφανή τα βαθύτερα αισθήματα που έτρεφε για την πρώην κολλητή της Χριστίνας.
«Εφόσον δεν την έχεις γαμήσει μέχρι τώρα, δεν πρόκειται να τη γαμήσεις ποτέ» ανέφερε με νόημα ο Ανδρέας. «Σε έχει βάλει σε μια λίστα αναμονής, μαζί με καμιά δεκαριά άλλους ακόμα. Δεν έχεις καμία ελπίδα. Θα είσαι ο συνοδός της κι αυτή θα γαμιέται με το μαλάκα το γκόμενό της»

«Συνοδός… Όπως λέμε… συνοδός αστέρας» σκέφτηκε ο Πέτρος και γέλασε. Στο νου του είχε έρθει ο Δεύτερος Θεμελιώδης Γκομενικός Νόμος που είχε σκεφτεί πριν μερικές βδομάδες, τότε που διάβαζε την Αστροφυσική· ένας τακτικός συνοδός μιας γκόμενας δεν έρχεται ποτέ σε συνεύρεση μαζί της, παρά μόνο ένας τυχάρπαστος που θα προκύψει στο εντελώς ξαφνικό, σαν κομήτης. Θέλησε τότε να τον μοιραστεί με τον Ανδρέα, τον επινοητή του Πρώτου Θεμελιώδους Γκομενικού Νόμου, εκείνου του σοφού νόμου σύμφωνα με τον οποίο αν μια γκόμενα σε γουστάρει, τότε σε γουστάρουν και οι φίλες της, ενώ αν δεν σε γουστάρει, τότε δεν γουστάρουν ούτε εκείνες.
«Θυμάσαι τότε που μου ‘χες πει τον γκομενικό νόμο που έλεγε ότι αν μια γκόμενα σε γουστάρει τότε θα σε γουστάρουν και οι φίλες της;» ρώτησε.
«Βεβαίως και τον θυμάμαι» αποκρίθηκε ο Ανδρέας. «Αφού δικός μου είναι»
«Διατύπωσα κι εγώ έναν γκομενικό νόμο» ανέφερε ο Πέτρος. «Άκου… Ποτέ ένας συνοδός αστέρας δεν έρχεται σε συνεύρεση με τον κύριο αστέρα, τη γκόμενα εν προκειμένω, παρά ένας κομήτης που θα εμφανιστεί ξαφνικά»
Ο Ανδρέας κοίταξε έκπληκτος τον Πέτρο.
«Μεγαλοφυές!» ήταν η πρώτη λέξη που βγήκε από το στόμα του. «Πώς και δεν το ‘χε σκεφτεί κανείς άλλος μέχρι τώρα;»
Ο Πέτρος το πήρε πάνω του και απέκτησε ένα πολύ επιβλητικό ύφος. Εκτός από μεγάλος επαναστάτης και θεωρητικός του μαρξισμού ήταν και θεμελιωτής γκομενικών νόμων, ακόμα κι αν οι γνώσεις του για τις γκόμενες δεν έφταναν ούτε το ένα χιλιοστό των γνώσεων του περί μαρξισμού.
«Φαντάζομαι τον διατύπωσες κρίνοντας εξ ιδίων» είπε εν είδει πειράγματος ο Ανδρέας, βλέποντάς να ξεχειλίζει η υπερηφάνεια από τα μπατζάκια του φίλου του.
Ο ήρωάς μας μονομιάς σοβάρεψε. Η ατάκα του Ανδρέα τον έκανε να συνειδητοποιήσει απότομα την ποταπότητά του.
«Λοιπόν άκου τώρα για τη δουλειά…» άλλαξε αμέσως θέμα συζήτησης ο Ανδρέας. «Έχουμε καλά νέα»
«Ποια δουλειά;» απόρησε ο Πέτρος.
«Τη δουλειά ρε μαλάκα στο φροντιστήριο» εξήγησε ο Ανδρέας. «Το αφεντικό δέχτηκε να σε συναντήσει»
«Ποιο αφεντικό;» απόρησε ο Πέτρος.
«Το αφεντικό του φροντιστηρίου ρε μαλάκα! Του φροντιστηρίου που δουλεύω γαμώ το Χριστό σου!» αγανάκτησε ο Ανδρέας με την αφηρημάδα του φίλου του. «Δεν σου ‘χα πει ότι θα του μιλούσα για σένα;»
«Α ναι» θυμήθηκε ο ήρωάς μας. «Και… τι είπε;»
«Δεν σου είπα ρε μαλάκα; Να σε συναντήσει!» απηύδησε ο Πειραιώτης μαθηματικός. «Μα πού έχεις το μυαλό σου;», για να συνεχίσει ο ίδιος στο καπάκι: «Μα στη Ράνια, πού αλλού;»
«Έχω μπλέξει…» αναφώνησε ο Πέτρος και ξεφύσησε. «Δεν είχα σκοπό να τη ξανασυναντήσω, ούτε καν της μιλούσα, και τσουπ, εμφανίστηκε και πάλι μπροστά μου»
«Και κατάφερε να ξαναμπεί στη ζωή σου…» συμπλήρωσε με νόημα ο Ανδρέας.
«Γάμησε τα…» έκανε απογοητευμένος και μπερδεμένος ο Πέτρος. Φρόντισε όμως να επανέλθει συνειδησιακά και να ρωτήσει το συνομιλητή του: «Τι άλλα σου είπε το αφεντικό;»
«Τίποτα, απλά ότι θα τον ενδιέφερε να σε συναντήσει» εξήγησε ο Ανδρέας. «Σκέφτεται να φτιάξει ένα ακόμα τμήμα για Α΄ Λυκείου, και επειδή ο άλλος ο Φυσικός που έχουμε στο φροντιστήριο δεν έχει άλλες ώρες διαθέσιμες, ψάχνει να βρει έναν καινούριο. Κι έτσι του μίλησα για σένα»
«Και σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό» αποκρίθηκε ευγενικά ο Πέτρος.
«Άκου όμως μαλάκα» συνέχισε ασυγκίνητος ο Ανδρέας, παρά την ευγνωμοσύνη της οποίας έγινε δέκτης, «Δεν θα πεις καμιά μαλακία ότι χρωστάς 40 μαθήματα και με εκθέσεις, εντάξει; Θα πεις ότι χρωστάς ένα μάθημα που θα το δώσεις τον Ιούνιο. Αυτό του είπα για σένα, αυτό θα του πεις κι εσύ»
«Εννοείται ρε» το καθησύχασε ο Πέτρος, «για μαλάκα με έχεις να πω την αλήθεια;»
«Του έδωσα το τηλέφωνό σου» συνέχισε ο Ανδρέας. «Κωνσταντινίδης λέγεται και θα σε πάρει λογικά μέσα στις επόμενες μέρες να κλείσετε κάποιο ραντεβού. Θα σε ρωτήσει αν έχεις εμπειρία ως καθηγητής, και θα πεις ότι δουλεύεις χρόνια με ιδιαίτερα…»
Ο Πέτρος έμεινε για λίγο σκεπτικός.
«Θα με δεχτεί όμως χωρίς πτυχίο;» ρώτησε.
«Θα σε δεχτεί για να σε πληρώνει λίγα, έτσι πάνε αυτά» απάντησε με ειλικρίνεια ο Ανδρέας.
Ο Πέτρος δεν μίλησε. Καταλάβαινε πολύ καλά ότι αν γινόταν δεκτός στη δουλειά, θα λειτουργούσε ως απεργοσπάστης απέναντι στους πτυχιούχους φροντιστηριακούς καθηγητές. Ήταν ένας ρόλος που δεν του πήγαινε, ως μεγάλος κομμουνιστής επαναστάτης που ήταν. Όμως η απόφασή του να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τους δικούς του ήταν τελεσίδικη, και δεν σκόπευε να κάνει πίσω, ακόμα κι αν για να πετύχει κάτι τέτοιο χρειαζόταν να γίνει τσάτσος του κεφαλαίου.
«Τι έγινε με τους γονείς σου τελικά;» ξαναπήρε το λόγο ο Ανδρέας. «Τα βρήκατε;»
«Ούτε καν» απάντησε ο ήρωάς μας, επεξηγώντας: «Αν τα βρίσκαμε, θα σου ζητούσα να μου βρεις δουλειά με 5 ευρώ την ώρα;»
«Σκοπεύεις να το τραβήξεις στα άκρα;» ρώτησε ο Ανδρέας.
«Είναι μονόδρομος» εξήγησε ο Πέτρος, «φαντάζεσαι να μάθουν ότι χρωστάω 38 μαθήματα; Θα μου πουν ‘Κόψε το λαιμό σου, εμείς δεν σε πληρώνουμε άλλο, πάνε βρες καμιά δουλειά’. Ε ας το κάνω από τώρα λοιπόν»
«Δηλαδή… δεν μιλάτε πια;» ρώτησε εκ νέου ο Ανδρέας.
«Η μάνα μου με παίρνει κανένα τηλέφωνο πού και πού αλλά τις περισσότερες φορές δεν το σηκώνω» ανέφερε ο Πέτρος, συμπληρώνοντας: «Είμαι σίγουρος όμως ότι ο πατέρας μου δεν έχει μάθει ακόμα τίποτα...»
«Και βιάζεσαι να βγάλεις να δικά σου λεφτά πριν προλάβει ο πατέρας σου να σου κόψει το φοιτητικό επίδομα;» ρώτησε, ρητορικά αυτή τη φορά, ο Ανδρέας.
«Κάπως έτσι» απάντησε εξίσου ρητορικά ο Πέτρος, συνεχίζοντας: «Αλλά θα βρω άκρη και μ’ αυτό. Ίσως βρω πιο φτηνό σπίτι, ίσως βρω συγκάτοικο. Θα δούμε…»

Ο ήρωάς μας έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρα από την τσέπη του παντελονιού του.

«Θες τσιγάρο;» ρώτησε τον συνομιλητή του καθώς άναβε ένα για τον ίδιο.
«Όχι, να ‘σαι καλά» αρνήθηκε ευγενικά ο Ανδρέας κοιτάζοντας το ρολόι του. «Πρέπει να την κάνω βασικά γιατί έχω αργήσει. Έχω να συναντήσω τον καθηγητή για τη διπλωματική, αυτό το μαλάκα. Τον παρακαλάω δέκα μήνες γι’ αυτό το ραντεβού, δεν λέει να το χάσω τώρα και να περιμένω άλλους δέκα… Να με πάρεις τηλέφωνο να μου πεις όταν έχεις νέα από το φροντιστήριο έτσι;»
«Εννοείται» τον διαβεβαίωσε ο Πέτρος.
«Και…» ξεκίνησε να λέει ο Ανδρέας, σκύβοντας στον ώμο του φίλου του για να συνεχίσει σε πιο χαμηλό και συνάμα περιπαικτικό τόνο, «…και να μου πεις και αν έχεις νέα με τη Ράνια»
«Ωχ έχουμε κι αυτήν…» έκανε βαριανασαίνοντας ο Πέτρος, και ο νους του γύρισε αμέσως στη μοιραία γυναίκα που είχε βαλθεί να τον ξεκάνει ψυχολογικά.

Χωρίς να χάσει ούτε ένα λεπτό, αποχαιρέτισε τον Ανδρέα και γύρισε στο κυλικείο. Με το που έφτασε όμως στο τραπέζι της Θραύσης, προς μεγάλη του έκπληξη και απογοήτευση διαπίστωσε ότι έλειπε η γυναίκα της καρδιάς του.

Πού πήγε η Ράνια;» ανέφερε καθώς έπαιρνε και πάλι θέση στο τραπέζι και κοιτούσε δεξιά κι αριστερά, ενώ η αγωνία του είχε κορυφωθεί και οι χτύποι της καρδιάς του αντηχούσαν στα διπλανά τραπέζια.
«Εδώ είναι, δεν έφυγε, μπορείς να ηρεμήσεις» τον καθησύχασε ο Χρήστος. «Για κατούρημα πήγε ή για χέσιμο, δεν ξέρω τι ακριβώς. Τουαλέτα είπε ότι πήγαινε»
Ο Πέτρος, ανακουφισμένος πλέον που η αγαπημένη του δεν είχε φύγει, έριξε ένα βλέμμα αγανάκτησης στο Χρήστο, που το λεκτικό του ανάλογο θα ήταν: «Μα πόσο πιο ανώριμος μπορείς να γίνεις πια;», ενώ ο Στέλιος φαινόταν κι αυτός εμφανώς ξενερωμένος με τις βλακείες του μικρού της Θραύσης.
«Πήρε και την τσάντα της μαζί» συνέχισε ο ανώριμος μικρός, «οπότε λογικά θα πήγε να αλλάξει καμιά ματωμένη σερβιέτα… Ή να βαφτεί για να φαίνεται όμορφη… Και στις δύο περιπτώσεις θα επιζητεί να της τον καρφώσεις!»
Τόσο ο Πέτρος όσο και ο Στέλιος, αν και ήταν απηυδισμένοι με το σύντροφό τους και αυτά που εκστόμιζε, δεν άντεξαν τελικά και ξέσπασαν σε γέλια. Η Ελευθερία ωστόσο, ως γυναίκα, παρέμενε σοβαρή και αγέλαστη, όπως αγέλαστος και αμίλητος παρέμενε και ο Θοδωρής που περιεργαζόταν το περιβάλλον του κυλικείου και προσπαθούσε να το εξηγήσει υπό το πρίσμα των αναλυτικών σχημάτων της θεωρίας της αυτονομίας.

«Έφυγε Πέτρο, πήγε σπίτι, σε δουλεύει ο μικρός» παρενέβη ο Στέλιος με το που σταμάτησε να γελάει.
Ο ήρωάς μας γούρλωσε τα μάτια του. Ένα βάρος άρχισε να πλακώνει και πάλι την ψυχή του.
«Δεν είπαμε ρε μαλάκα ότι δεν είμαι μικρός γαμώ την κοινωνία σου;» διαμαρτυρήθηκε, εκτός θέματος, ο Χρήστος.
«Έλα Χρήστο, κόψε, δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες» τον προσγείωσε απότομα ο Στέλιος. Απευθύνθηκε έπειτα στον Πέτρο: «Κι εσύ αρχηγέ έκανες ότι περνούσε από το χέρι σου για να την χάσεις…»
«Τι;» ρώτησε με αμηχανία ο ηγέτης της ανασυστημένης Θραύσης. «Έφυγε νευριασμένη;»
«Όχι, κάθε άλλο, κουλ ήταν» αποκρίθηκε σε ήρεμο τόνο ο Στέλιος, «Αλλά στάνταρ κάτι την ενόχλησε από αυτά που είπε ο Χρήστος με το φίλο σου τον Ανδρέα»
«Για την Ιωάννα;» πήγε να ρωτήσει ο Πέτρος αλλά δεν πρόλαβε γιατί ο Στέλιος φρόντισε, λες και είχε διαβάσει τη σκέψη του συνομιλητή του, να εξηγήσει: «Για την Ιωάννα προφανώς, τη φίλη της, για την οποία απ’ ότι κατάλαβα δεν άντεξε να τη συγκρίνουν μαζί της…»
«Δίκιο δεν έχω ρε Ελευθερία;» συνέχισε τότε ο ίδιος απευθυνόμενος προς το μοναδικό θηλυκό μέλος της Θραύσης.
«Εγώ πού να ξέρω;» απόρησε χαμογελώντας αμήχανα η Ελευθερία.
«Ε ως γυναίκα, μπορείς να καταλάβεις την ψυχολογία της καλύτερα» εξήγησε ο Στέλιος.
Η Ελευθερία έμεινε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα.
«Αν θέλετε τη γνώμη μου, αυτή είναι που φταίει» έσπασε τελικά τη σιωπή της, προκαλώντας την έκπληξη όλων στο τραπέζι – πλην φυσικά του Θοδωρή που περί άλλων τύρβαζε. «Αυτή είναι που ενώ τα έχει με άλλον – με τον Ιάσονα από τους Ηλεκτρολόγους δεν είπαμε ότι τα έχει, που είχε φάει το ξύλο από τους κνίτες τις προάλλες; – θέλει και τον Πέτρο από κοντά. Αυτό είναι σαν να συγκρίνει τον Πέτρο με τον Ιάσονα και να λέει στον Πέτρο ότι θα είσαι πάντα νούμερο 2 και δεν θα με έχεις ποτέ. Τουλάχιστον ο Ανδρέας τη συνέκρινε με τη φίλη της με πιο άμεσο και ειλικρινή τρόπο»
Ο Πέτρος εντυπωσιάστηκε με τη θέση που πήρε η Ελευθερία και έμεινε να την κοιτάζει έκθαμβος. Ο Στέλιος την κοιτούσε επίσης με δέος ενώ ο Χρήστος εγκατέλειψε προς στιγμή την καθιερωμένη ανωριμότητά του και κούνησε πάνω-κάτω το κεφάλι του εν είδει συμφωνίας με τα λεγόμενα της συντρόφισσας του στη Θραύση.

«Αυτά να τα ακούς εσύ μαλάκα Στέλιο που όλο την υπερασπίζεσαι τη βλαμμένη» πήρε το λόγο ο μικρός της παρέας.
Ο Στέλιος δεν απάντησε. Ο δε Πέτρος συνέχισε να κοιτάει την Ελευθερία αποσβολωμένος. Η Ελευθερία από την πλευρά της, ακόμα πιο ντροπαλή κι από τον ήρωά μας, δίσταζε να ανταποδώσει το κοίταγμα στα μάτια. Άφησε όμως ένα χαμογελάκι να διαγραφεί στιγμιαία στο γεμάτο σπυράκια πρόσωπό της, που όσο μη θελκτικό κι αν ήταν το τελευταίο, του προσέδιδε γλυκύτητα και ζεστασιά. Σαν κάτι να είχε κυριεύσει τον επαναστάτη του Φυσικού κοιτάζοντας την, κάτι που να του ανύψωνε το πεσμένο ηθικό λόγω αποχώρησης της Ράνιας.
«Τι κρίμα να μην είναι όμορφη… κι είναι τόσο καλή» ήταν η συνισταμένη των συγκεχυμένων σκέψεων που πολιορκούσαν εκείνη τη στιγμή το καταπονημένο μυαλό του Πέτρου. Ένιωθε όμως σίγουρα τυχερός που ένα ευθυτενές και καλοπροαίρετο κορίτσι σαν την Ελευθερία, που μάλιστα τον υποστήριζε, προστίθετο στην παρέα.

«Δεν την κάνουμε σιγά-σιγά;» παρενέβη τότε ο Χρήστος, σπάζοντας τη νιρβάνα στην οποία είχε περιπέσει ο ήρωάς μας. «Πήγε κιόλας 5 και μισή και έχω κλείσει στις 7 ραντεβού για τουρνουά Call of Duty με κάτι παιδιά»
«Πάμε» είπαν οι υπόλοιποι με ένα στόμα και σηκώθηκαν από το τραπέζι.

Αμέσως η ολιγομελής παρέα της Θραύσης κατευθύνθηκε προς την έξοδο του κυλικείου.

«Να πετάξω κανέναν με το αμάξι;» ρώτησε ο Στέλιος με το που βγήκαν έξω.
«Εμείς πάμε Νεάπολη και Εξάρχεια», είπε ο Πέτρος για λογαριασμό δικό του και του Χρήστου, «δεν σε βολεύει»
«Εγώ θα γούσταρα να με πήγαινε κάποιος σπίτι» είπε ο Χρήστος, αλλά από σεβασμό και μόνο στο δάσκαλό του δεν επέμεινε.
«Έχω έρθει κι εγώ μ’ αμάξι σήμερα» είπε η Ελευθερία. «Θέλετε να σας πετάξω εγώ μήπως;»
«Ηλιούπολη δεν μένεις;» έκανε ο Πέτρος, για να συνεχίσει ευθύς αμέσως σε απαράμιλλο ευγενικό τόνο: «Είναι μεγάλη παράκαμψη, δεν χρειάζεται, θα πάμε με το λεωφορείο, μερικές στάσεις είναι εξάλλου»
«Εσύ Θοδωρή που μένεις;» ρώτησε τότε ο Στέλιος.
«Εγώ μένω Χολαργό» αποκρίθηκε ο Θοδωρής.
«Στο δρόμο μου είσαι, θα σε πετάξω λοιπόν» ανέφερε ο Στέλιος.
«Αν δεν σου κάνει κόπο…» αποκρίθηκε ο Θοδωρής, που μπορεί να ήταν αντιδραστικός και αυτιστικός, αλλά είχε τρόπους.

Με τα πολλά, η παρέα είχε σκορπίσει σε τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις κάνοντας χρήση τριών διαφορετικών μεταφορικών μέσων.

Μια γεμάτη απρόοπτα μέρα για τον Πέτρο έδινε τη θέση της σε μια συνηθισμένη χειμωνιάτικη νύχτα. Μπορούσε αλήθεια ο ήρωάς μας να τις αφομοιώσει όλες μαζί και την καθεμία ξεχωριστά; Η πολιτικά φορτισμένη γενική συνέλευση, στην οποία η Θραύση έκανε δυναμική επανεμφάνιση και αριθμεί πλέον πέντε μέλη στο Φυσικό, το κονέ που του έκανε ο Ανδρέας με τον ιδιοκτήτη του φροντιστηρίου του που ενδεχομένως να τον αποκαθιστούσε επαγγελματικά, η επεισοδιακή επαναπροσέγγισή του με τη Ράνια το ενδιαφέρον του και η αγωνία του για την οποία αναπτερώθηκαν ξαφνικά, η Ελευθερία που διαρκώς τον εξέπληττε ευχάριστα… Όλα αυτά τα εντελώς ασύνδετα γεγονότα μπλέκονταν μεταξύ τους σε ένα αξεδιάλυτο κουβάρι συγκινήσεων για τον τραγικό ήρωά μας, που σ’ όλη τη διαδρομή για το σπίτι του έμεινε πρακτικά αμίλητος, ανταλλάσσοντας μόνο έναν αποχαιρετισμό με το Χρήστο καθώς ο τελευταίος κατέβαινε πρώτος, μερικές στάσεις πριν από αυτόν, από το λεωφορείο...

* * *

Η ώρα ήταν 2 το μεσημέρι, και ο Πέτρος είχε ξαπλώσει στον καναπέ του σαλονιού, διαβάζοντας τη ‘Βαβυλωνία’ του Μαρτίου, που μόλις είχε κυκλοφορήσει στα περίπτερα. Η αναρχική θεώρηση των πραγμάτων εκ μέρους της εν λόγω εφημερίδας δεν τον εμπόδιζε να αντλήσει σημαντικές πληροφορίες που παραθέτονταν για επαναστατικά κινήματα και γεγονότα ανά τον κόσμο, προσπαθούσε ωστόσο να τα ερμηνεύσει υπό το δικό του μαρξιστικό πρίσμα. Την προσοχή του είχε απορροφήσει η συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι στο σαλόνι της εφημερίδας στην οποία ο Αμερικανός καθηγητής εξηγούσε αναλυτικά το μηχανισμό συναίνεσης των ΜΜΕ της χώρας του στην πολιτική της κυβέρνησης Μπους και ειδικά τους επιθετικούς πολέμους της τελευταίας στη Μέση Ανατολή. Όπως για κάθε γνήσιο επαναστάτη, μαρξιστή ή αναρχικό, έτσι και για τον ήρωά μας, ο Τσόμσκι αποτελούσε σπουδαίο λειτουργικό διανοούμενο την άποψη του οποίου άκουγε με ενδιαφέρον και λάμβανε στα σοβαρά υπόψην του.

Δεν είχε προλάβει ωστόσο να διαβάσει τη μισή συνέντευξη και το κινητό του άρχισε να χτυπάει διαβολεμένα. Η αναγνώριση έγραφε «Μάνα».
«Εμπρός» απάντησε βαριεστημένα στην κλήση, ενώ δεν σταμάτησε να διαβάζει την εφημερίδα του.
«Πέτρο αγόρι μου τι κάνεις;» τον ρώτησε η μάνα του;
«Διαβάζω εφημερίδα» απάντησε απότομα ο Πέτρος.
«Δεν διαβάζεις για τη σχολή;» ήταν η αμέσως επόμενη ερώτηση της κυρα-Μαρίας.
«Να πας στο διάολο κι εσύ και η πουτάνα η σχολή!» την αποπήρε με περισσή αγένεια ο Πέτρος και της έκλεισε το τηλέφωνο στη μούρη.

«Ήθελε δεν ήθελε, κατάφερε να με συγχύσει πάλι» σκέφτηκε ο ήρωάς μας και συνέχισε να διαβάζει την εφημερίδα από εκεί που την είχε αφήσει.

Δεν πέρασαν ούτε 10 δευτερόλεπτα και το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Όπως ήταν αναμενόμενο, η αναγνώριση έγραφε και πάλι «Μάνα».

«Θα με ζαλίσεις για πολύ ακόμα;» φώναξε ο Πέτρος σηκώνοντας το κινητό.
«Πέτρο αγόρι μου γιατί μου μιλάς έτσι;» ανέφερε εν μέσω λυγμών η μητέρα του. «Θέλεις να πεθάνω;»
«Ναι, πολύ θα το ‘θελα» απάντησε ο Πέτρος.
«Αχ αχ τι είναι αυτά που λες…» άρχισε να λέει κλαίγοντας ακόμα πιο έντονα η κυρα-Μαρία.
«Έχεις τίποτα σημαντικό να μου πεις;» έκανε αγριεμένος ο αγωνιστής του Φυσικού.
Η κυρα-Μαρία από τα κλάματα δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη.
«Θα συνεχίσεις για πολύ ακόμα την κλάψα;» την ειρωνεύτηκε ο Πέτρος, για να στείλει το τελικό μορατόριουμ: «Λέγε τι θες αλλιώς θα κλείσω το τηλέφωνο!»
Ακολούθησαν μερικά ακόμα δευτερόλεπτα οδυρμών από την κυρα-Μαρία που έκαναν το ποτήρι να ξεχειλήσει για τον Πέτρο.
«ΛΕΓΕ!!!» ούρλιαξε ο ήρωάς μας.

Η τελευταία αγριοφωνάρα του Πέτρου έδρασε καταλυτικά· η μητέρα του έβαλε σε μια τάξη τη φωνή της περιορίζοντας στιγμιαία τους λυγμούς και του είπε: «Πέτρο ο πατέρας σου θέλει να μάθεις τι κάνεις με τη σχολή… Εμένα δεν με πιστεύει πια! Λέει ότι σε καλύπτω! Θέλει να έρθει στην Αθήνα να ελέγξει ο ίδιος λέει!»
Στο άκουσμα των τελευταίων λογιών της κυρα-Μαρίας ο Πέτρος ένιωσε να χάνει, όχι την ψυχραιμία του που την είχε χάσει από την πρώτη στιγμή, αλλά και τα ίδια του τα λογικά. Το να ερχόταν ο πατέρας του στην Αθήνα και διαπίστωνε ιδίοις όμμασι ότι ο γιος του χρωστούσε 38 μαθήματα, ήταν πραγματικά ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να του συμβεί. Και εννοείται πως ο ασυμβίβαστος ήρωάς μας δεν ήταν επ’ ουδενί διατεθιμένος να επιτρέψει κάτι τέτοιο.
«Αν πατήσει ο πατέρας το πόδι του στην Αθήνα θα του γαμήσω την Παναγία! Τ’ ακούς;» γρύλισε.
Η φωνή της μάνας του αυτή τη φορά άρχισε να καταρρέει.
«Δεν είναι δυνατόν…» ήταν τα λόγια της που ακούγονταν μόλις και μετά βίας. «Δεν είμαι καλά… Η καρδιά μου…»
Ο Πέτρος όμως παρέμεινε εξοργισμένος και ασυγκίνητος.
«Και αν συνεχίσεις να με παίρνεις τηλέφωνο κι εσύ θα σου γαμήσω κι εσένα την Παναγία! Το κατάλαβες;» της φώναξε σε εξίσου δυνατό τόνο με πριν.
«Αχ Θεέ μου…» έκανε εξουθενωμένη η κυρα-Μαρία αλλά ο Πέτρος μη θέλοντας να ακούσει παραπάνω, έκλεισε απότομα το τηλέφωνο.
«Την Παναγία μου και το Χριστό μου!» φώναξε μόνος του, και εκσφεντόνισε με δύναμη τη Βαβυλωνία στην άλλη άκρη του σαλονιού.

Έχοντας εκτονώσει σε μεγάλο βαθμό την οργή του, ο ήρωάς μας καθόταν στον καναπέ περίμενε τη μάνα του να τον ξαναπάρει τηλέφωνο και να του τα ζαλίσει. Όμως τα δευτερόλεπτα περνούσαν και το κινητό δεν χτυπούσε.

Πέρασαν 3 λεπτά. Καμία κλήση όμως από τη μάνα του.
«Μπας και έπαθε τίποτα;» ανησύχησε.
Μήπως να έπαιρνε αυτός πίσω να εξακριβώσει αν όλα πάνε καλά; Κι αν η μάνα του ήταν καλά και εκλάμβανε το τηλεφώνημα του Πέτρου ως διάθεση για διαπραγματεύσεις και συμβιβασμό εκ μέρους του; Του ήρθε τότε ιδέα να πάρει τηλέφωνο ένα τα αδέρφια του να ρωτήσει.

Ξεκίνησε παίρνοντας τη Νατάσα.
«Δεν ξέρω, δεν έχω γυρίσει ακόμα σπίτι» ήταν η ψυχρή απάντηση της αδερφή του που βιάστηκε να κλείσει το τηλέφωνο, ενώ ήχοι από μαρσαρίσματα πρόδιδαν ότι βρίσκεται καβάλα στη μηχανή του γκόμενού της.
«Πάλι καλά που δεν είναι καβάλα στον ίδιο τον γκόμενο» σκέφτηκε ο Πέτρος, ενώ έδωσε όρκο τιμής στον εαυτό του, όταν ανέβει στη Χαλκίδα να πάει να βρει το λεγάμενο και να του δείξει ποια είναι τα όριά του.

Συνέχισε παίροντας τον Αλέξανδρο.
«Πού να ξέρω;» απάντησε αδιάφορα ο μικρός.
«Δεν μπορείς να πας να δει μία στο σαλόνι;» του ζήτησε ο Πέτρος.
«Παίζω τώρα, δεν μπορώ» αρνήθηκε ο Αλέξανδρος, ως συνήθως κολλημένος στον υπολογιστή.
«Σε παρακαλώ ρε, πήγαινε λίγο να δεις» τον παρακάλεσε και πάλι ο Πέτρος.
«Δεν μπορώ σου λέω!» φώναξε ο Αλέξανδρος.
«Μερικά δευτερόλεπτα θα σου πάρει» τον εκλιπάρησε για τρίτη φορά ο Πέτρος.
«Και γιατί δεν την παίρνεις εσύ;» έκανε ο αδερφός του.
«Την έβρισα προηγουμένως γι’ αυτό και δεν έχω μούτρα…» εξήγησε ο ήρωάς μας.
«Πω ρε πούστη έχασα πάλι!» φώναξε τσαντισμένος ο Αλέξανδρος, αναφερόμενος προφανώς στο παιχνίδι που έπαιζε στον υπολογιστή, για να συνεχίσει σε ακόμα πιο άγριο τόνο: «Με τις μαλακίες σου έχασα! Και δεν είχα κάνει save γαμώ την πουτάνα μου!»
«Μην κάνεις έτσι, δεν έγινε τίποτα» προσπάθησε να τον ηρεμήσει ο Πέτρος, προκειμένου να τον μεταπείσει.
«Τι μην κάνω έτσι ρε μαλάκα!» φώναξε ο μικρός.
Η υπομονή του Πέτρου αυτή τη φορά εξαντλήθηκε.
«Άκου αρχιδάκι, πολύ σ’ ανέχτηκα, και να πα’ να γαμηθείς!» του είπε αποφασιστικά.
«Να πα’ να γαμηθείς εσύ ρε μαλάκα!» ανταπέδωσε φωνάζοντας ο Αλέξανδρος.
«Αλέξανδρε τι συμβαίνει;» ακούστηκε τότε η φωνή της μητέρας του από το βάθος, που ακούγοντας τις φωνές έσπευσε στο δωμάτιο του μικρού.
«Με το μαλάκα τον Πέτρο μιλάω, ρωτάει αν έχεις λιποθυμήσει» απάντησε ο Αλέξανδρος.
«Όχι ρε, μην της το λες αυτό!» προσπάθησε να εμποδίσει τον αδερφό του ο Πέτρος αλλά μάταια.
«Τώρα της το ‘πα παλιομαλάκα! Παρ’ τα αρχίδια μου!» αποκρίθηκε με αυθάδεια ο κακομαθημένος μικρός.
«Πέτρο τι θες;» ακούστηκε η φωνή της κυρα-Μαρίας από την άλλη γραμμή, η οποίας είχε αρπάξει το κινητό του Αλέξανδρου για να μιλήσει στον ήρωά μας.
«Ήθελα να σου πω να μη με ξαναενοχλήσεις!» απάντησε ο Πέτρος, όντας ακόμα νευριασμένος με τη μητέρα του, και της έκλεισε απότομα το τηλέφωνο. Βεβαιωμένος ότι η τελευταία είχε συνέλθει από το πρηγούμενο σοκ, ο ήρωάς μας έθεσε εκ νέου την κόκκινη γραμμή του απέναντι στην οικογένειά του.

«Σκατά τα έκανα» σκέφτηκε μπερδεμένος ο Πέτρος και σωριάστηκε στον καναπέ. Όσο κι αν τον ξενέρωνε η πίεση της μάνας του και μέσω αυτής οι απειλές του πατέρα του, δεν μπορούσε παρά να παραδεχτεί ότι η κατάσταση αυτή τον άγχωνε και με το παραπάνω. Ήξερε ότι η μεσολάβηση της μητέρας του μεταξύ του ίδιου και του πατέρα του εν είδει αναχαίτισης των κυμάτων οργής εκατέρωθεν, δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί επ’ άπειρον. Κάποτε θα ερχόταν η στιγμή της ευθείας αντιπαράθεσης πατέρα-γιου. Και τότε, η σύγκρουση θα ήταν αμείλικτη και με εντελώς απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Η ψυχολογική κούραση για τον ήρωά μας ήταν τέτοια που δεν άργησε να μετατραπεί και σε σωματική. Το σώμα του άρχισε να χαλαρώνει, τα μάτια του σιγά-σιγά να κλείνουν. Μέσα σε λίγα λεπτά ένας ελαφρύς υπνάκος τον είχε πάρει στον καναπέ…

* * *

Μια παρατεταμένη μελωδία ξεσήκωσε τον ήρωά μας από τον ύπνο του. Το κινητό του χτυπούσε και πάλι.
«Εμπρός» απάντησε στην κλήση μισοξύπνιος ο Πέτρος.
«Καλησπέρα, μιλάω με τον Πέτρο;» ακούστηκε μια βαριά αντρική φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής.
«Ναι ο ίδιος» απάντησε ευγενικά ο ήρωάς μας.
«Γεια σου παιδί μου» συνέχισε σε εγκάρδιο τόνο ο άγνωστος συνομιλητής, που έσπευσε αμέσως να αποκαλύψει την ταυτότητά του: «Είμαι ο Στάθης ο Κωνσταντινίδης, σε παίρνω από το φροντιστήριο Γνώμων στα Πετράλωνα»
Ο Πέτρος σηκώθηκε αμέσως όρθιος.
«Μάλιστα. Ναι, μου έχει μιλήσει ο Ανδρέας για σας, ο μαθηματικός σας» ανέφερε, ενώ η καρδιά του κόντευε να σπάσει από την αγωνία.
«Ακριβώς» συμφώνησε ο κυρ-Στάθης, «και μάλιστα μίλησε για σένα με τα καλύτερα λόγια»
«Ρε τον μπαγάσα τον Ανδρέα!» αναλογίστηκε ο Πέτρος χαρούμενος που ο Πειραιώτης μαθηματικός τού στεκόταν σαν πραγματικός φίλος.
«Παλικάρι μου θέλω να είμαι ευθύς» συνέχισε ο κυρ-Στάθης, «Άκου λοιπόν πώς έχει η κατάσταση. Έχουμε ανάγκη από έναν φυσικό ακόμα στο φροντιστήριο. Θα φτιάξουμε ένα τμήμα για παιδιά Α΄ Λυκείου, γιατί μέχρι στιγμής κάνανε μόνο μαθηματικά. Θα μπορούσα να τους κάνω εγώ, που είμαι χημικός, αλλά δεν έχω καθόλου χρόνο. Ούτε ο άλλος ο φυσικός που έχουμε έχει. Δεν ήθελα που λες να διαλέξω ένα καθηγητή στην τύχη από τα μιλούνια που μου στέλνουν καθημερινά βιογραφικά, οπότε δέχτηκα αυτόν που μου πρότεινε ο Ανδρέας, δηλαδή εσένα. Μου είπε ότι κάνεις χρόνια ιδιαίτερα και έχεις εμπειρία και ότι σε προτιμούν τα παιδιά επειδή είσαι μεταδοτικός και δένονται μαζί σου και στο τέλος δεν θέλουν να σε αποχωριστούν»
«Καλά ο Ανδρέας το χόντρυνε πολύ» σκέφτηκε εκ νέου ο Πέτρος. Δεν τον χάλασε όμως· τουναντίον, όλα αυτά τα ανυπόστατα υπέρ του τον γέμιζαν αυτοπεποίθηση.
«Λοιπόν» έκανε ο κυρ-Στάθης, «Θα σου δώσω ένα τμήμα, δοκιμαστικά στην αρχή για κανα-δυο βδομάδες, και μετά, αν τα παιδιά μείνουν ικανοποιημένα, θα σου δώσω και Β΄ Λυκείου»

Β΄ Λυκείου… Μήπως έμπαινε λίγο γρήγορα στα βαθιά, ήταν η σκέψη που πέρασε αμέσως από το μυαλό του ήρωά μας. Δεν μπορούσε όμως να αρνηθεί. Δεν είχε και πολλές επιλογές, ειδικά τώρα που ήθελε πάση θυσία να ανεξαρτητοποιηθεί από τους δικούς του. Ό,τι και να του ζητούσαν, θα το έκανε. Μέχρι και να διδάξει Μαθηματικά και Χημεία. Και Έκθεση και Αρχαία ακόμα.

«Πότε ξεκινάω;» ρώτησε ο Πέτρος αφού συνήλθε από την στιγμιαία παραζάλη.
«Το Σάββατο το πρωί, 11 με 1, ένα διωράκι» αποκρίθηκε ο κυρ-Στάθης.
«Μεθαύριο δηλαδή» μουρμούρισε ο Πέτρος, που ένιωσε ξαφνικά το χρόνο να τον πνίγει, για να ρωτήσει εκ νέου στη συνέχεια: «Και ποιο κεφάλαιο να παραδώσω;»
«Θα το βρεις στην πορεία αυτό» τον καθησύχασε ο κυρ-Στάθης. «Εσύ το Σάββατο ξεκίνα τους από την αρχή καλύτερα, και κάνε ένα γρήγορο πέρασμα σε ό,τι έχουν κάνει, να διαπιστώσεις ιδίοις όμμασι το επίπεδό τους»

«Ωχ… θα πρέπει δηλαδή να διαβάσω όλο το βιβλίο της Φυσικής μέσα σε 2 μέρες!» σκέφτηκε ο αγωνιστής του Φυσικού, που δεν φημιζόταν για την επιμονή του ούτε για την εργατικότητά του. Δεν το έπαιρνε όμως να διαμαρτυθεί και για δεύτερη φορά δεν εξέφραση καμία αντίρρηση.

Αφού πήρε οδηγίες για το πώς θα έφτανε στο φροντιστήριο, ο ήρωάς μας αποχαιρέτησε εγκάρδια το συνομιλητή του και ξάπλωσε πάλι στον καναπέ.

«Απίστευτο! Θα δουλέψω σε φροντιστήριο!» σκέφτηκε και γελούσαν και τα μουστάκια του, τα τριών ημερών αξύριστα γένια πάνω από τα χείλη του στην προκειμένη περίπτωση. Η τύχη τα έφερε έτσι που ενώ δεν είχε καταφέρει να βρει δουλειά όταν επί μήνες έστελνε βιογραφικά πέρα-δώθε, μπόρεσε να βρει χάρη στη μεσολάβηση ενός φίλου του. Ή μήπως δεν ήταν τύχη, αλλά βασικός κανόνας που διέπει τον ελληνικό παρεοκρατικό καπιταλισμό, όπου οι γνωριμίες και τα κονέ μετράνε περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο;

Το γεγονός ότι έπρεπε να σαρώσει την ύλη από την αρχή μέχρι το τέλος μέσα σε δύο μόλις μέρες φάνταζε βουνό, αλλά δεν τον πτοούσε. Ήταν τόσο σίγουρος για τον εαυτό του, και κυρίως τόσο αποφασισμένος να κόψει τον ομφάλιο λώρο της εξάρτησης από τους δικούς του, που δεν το σκεφτόταν καν ως ενδεχόμενο να μην τα καταφέρει.

Επιτέλους, στον ήρωά μας δινόταν η ευκαιρία να γίνει ανεξάρτητος και πραγματικός αφέντης του εαυτού του. Μπορεί η δουλειά στο φροντιστήριο να απασχολούσε πολύ από το χρόνο του και αυτό να τον κρατούσε πίσω από τις υποχρεώσεις του ως φοιτητής, αλλά σάμπως τόσα χρόνια που δεν είχε τίποτα να τον κρατάει, είχε κάνει κάποια πρόοδο; Με άλλα λόγια, η δουλειά στο φροντιστήριο αποτελούσε μονόδρομο γι’ αυτόν. Έναν πραγματικό μόνοδρομο, που δεν είχε καμία σχέση με τον «υποτιθέμενο» μονόδρομο της παράτασης της εξάρτησής του από την οικογένεια με το πρόσχημα της ολοκλήρωσης των σπουδών του…

Δεν υπάρχουν σχόλια: